„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Jezus w okolicy Cezarei Filipowej pyta swoich uczniów, za kogo ludzie uważają Syna człowieczego? I otrzymuje różne odpowiedzi, także z ust Apostołów. Jedynie Piotr odpowiada z głębi swojego serca: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Po wyznaniu wiary w bóstwo Jezusa Chrystusa Piotr zostaje powołany i wybrany na skałę Kościoła, wspólnotę wyznawców Chrystusa. Na wierze, nadziei i miłości Piotra zostanie zbudowana wspólnota Kościoła, której bramy piekielne nie przemogą.
Czasem może nam się wydawać, że Bóg nas nie wysłuchuje, jest nieczuły na nasze potrzeby i błagania. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje konieczność, potrzebę stałości w proszeniu i ufnego oczekiwania, nawet wtedy kiedy sytuacja wydaje się beznadziejna, a ludzkie możliwości zostały wyczerpane. Postawa kobiety kananejskiej uczy nas determinacji i pokory, postaw, które pochwala Jezus.
Ewangelia dzisiejszej niedzieli ukazuje nam trzy obrazy, w których Jezus jawi się jako Ten, który zaspokaja potrzeby człowieka, jest w sprawach swego Ojca oraz jest Panem wszelkich żywiołów i ma nad nimi władzę. Jezus w dzisiejszej Ewangelii formuje nas, jak swoich uczniów, dając wyraz swojej troski o człowieka. Z jednej strony pozwala nam zmagać się z przeciwnościami, z drugiej towarzyszy nam w tych zmaganiach.
Świat dziś bardzo pędzi, próbujemy zaspokoić tak wiele różnych swoich głodów. Zabiegani, pochłonięci swoimi sprawami, nie pamiętamy, że naszym przeznaczeniem jest życie z Bogiem w wieczności. Rozmnożenie chlebów, o których mówi dzisiejsza Ewangelia jest zapowiedzią niebieskiego pokarmu, który jest pokarmem na życie wieczne.
Warto zastanowić się w kontekście dzisiejszej Ewangelii czy moje życie jest nastawione na szukanie Boga, miłości, wiary, relacji z drugim człowiekiem? Za czym tęskni moje serce, za jakimi pragnieniami i marzeniami podążam? Jezus pokazuje jak wielką wartością jest Królestwo Boże, do którego zmierzamy, a które już teraz się urzeczywistnia.
Współczesna pedagogika opiera się na różnych systemach wychowania. Celem niniejszego artykułu jest refleksja nad przykładem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Doktora Kościoła jako wzoru dla współczesnych dzieci i młodzieży. Poprzedzona zostanie ona omówieniem samej istoty wzoru osobowego wraz z jego elementami oraz ukazaniem znaczenia tegoż wzoru w formacji dzieci i młodzieży.
Trudno zrozumieć naszymi zmysłami Bożą pedagogię, Boga, którego cierpliwość i wiara w nas jest ponad naszym ludzkim myśleniem. Tylko w Bogu i dzięki Jego miłości możemy odnawiać nasze życie i przemieniać się z chwastu w pszenicę, która wyda stokrotne owoce.
12 lipca obchodzimy liturgiczne wspomnienie świętych małżonków: Zelii i Ludwika Martin, rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Prośmy, aby świętość życia świętych małżonków była wzorem i zadaniem każdej chrześcijańskiej rodziny.
Słowo Boże towarzyszy nam na wielu płaszczyznach naszej egzystencji, bo mówi nam o relacji do Boga, zaufaniu, modlitwie, patrzeniu na siebie. Ono również formuje nas do dokonywania właściwych wyborów, relacji i postaw. Warto w kontekście dzisiejszych czytań zadać sobie pytanie, jakim jestem podłożem dla Słowa i na ile pozwalam Słowu Bożemu zmieniać moje życie.
Każdy z nas potrzebuje czasu aby odpocząć, odreagować różne napięcia i stresy. Potrzebujemy również czasu aby poczynić refleksję nad sobą, nad życiem, aby móc postawić również ważne egzystencjalne pytania: Kim jestem, dokąd zmierzam, jaki jest cel mego życia?
