„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Dzisiejsza Liturgia Słowa mówi o ważnej kwestii relacji między ludźmi – o upominaniu braterskim, które w dzisiejszym zrelatywizowanym świecie jest przecież niemodne. Upominanie często zamienia się w agresję, atak, niszczenie innych i nie ma nic wspólnego z troską o człowieka i jego zbawienie. Częściej jednak przybiera postać fałszywej akceptacji i tolerancji wyboru drogi zła i ciemności.
Obecnie w czasach licznych zagrożeń Kościoła, ataków na niego zorganizowanych struktur zła, w czasie upadku autorytetów zarówno kościelnych jak i świeckich, w czasach podważania porządku naturalnego i prawa Bożego, należy przypominać o jednym z najważniejszych przymiotów Bożych – czyli o wszechmocy Boga. Zapraszamy do zgłębienia treści formacyjnej w ramach formacji Misji św. Teresy, modlitwy za kapłanów.
Dzisiejsza Liturgia Słowa mówi o niezwykłej więzi powołanego z Bogiem, a jednocześnie wskazuje na potrzebę wyrzeczenie, aby rozwijać w sobie charakter ucznia. Bycie świadkiem Jezusa, to nie zawsze droga łatwa, to często pójście pod prąd, głoszenie tego, co nie jest popularne w swoim środowisku, niejednokrotnie upominanie.
Jezus w okolicy Cezarei Filipowej pyta swoich uczniów, za kogo ludzie uważają Syna człowieczego? I otrzymuje różne odpowiedzi, także z ust Apostołów. Jedynie Piotr odpowiada z głębi swojego serca: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Po wyznaniu wiary w bóstwo Jezusa Chrystusa Piotr zostaje powołany i wybrany na skałę Kościoła, wspólnotę wyznawców Chrystusa. Na wierze, nadziei i miłości Piotra zostanie zbudowana wspólnota Kościoła, której bramy piekielne nie przemogą.
Czasem może nam się wydawać, że Bóg nas nie wysłuchuje, jest nieczuły na nasze potrzeby i błagania. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje konieczność, potrzebę stałości w proszeniu i ufnego oczekiwania, nawet wtedy kiedy sytuacja wydaje się beznadziejna, a ludzkie możliwości zostały wyczerpane. Postawa kobiety kananejskiej uczy nas determinacji i pokory, postaw, które pochwala Jezus.
Ewangelia dzisiejszej niedzieli ukazuje nam trzy obrazy, w których Jezus jawi się jako Ten, który zaspokaja potrzeby człowieka, jest w sprawach swego Ojca oraz jest Panem wszelkich żywiołów i ma nad nimi władzę. Jezus w dzisiejszej Ewangelii formuje nas, jak swoich uczniów, dając wyraz swojej troski o człowieka. Z jednej strony pozwala nam zmagać się z przeciwnościami, z drugiej towarzyszy nam w tych zmaganiach.
Świat dziś bardzo pędzi, próbujemy zaspokoić tak wiele różnych swoich głodów. Zabiegani, pochłonięci swoimi sprawami, nie pamiętamy, że naszym przeznaczeniem jest życie z Bogiem w wieczności. Rozmnożenie chlebów, o których mówi dzisiejsza Ewangelia jest zapowiedzią niebieskiego pokarmu, który jest pokarmem na życie wieczne.
Warto zastanowić się w kontekście dzisiejszej Ewangelii czy moje życie jest nastawione na szukanie Boga, miłości, wiary, relacji z drugim człowiekiem? Za czym tęskni moje serce, za jakimi pragnieniami i marzeniami podążam? Jezus pokazuje jak wielką wartością jest Królestwo Boże, do którego zmierzamy, a które już teraz się urzeczywistnia.
Współczesna pedagogika opiera się na różnych systemach wychowania. Celem niniejszego artykułu jest refleksja nad przykładem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Doktora Kościoła jako wzoru dla współczesnych dzieci i młodzieży. Poprzedzona zostanie ona omówieniem samej istoty wzoru osobowego wraz z jego elementami oraz ukazaniem znaczenia tegoż wzoru w formacji dzieci i młodzieży.
Trudno zrozumieć naszymi zmysłami Bożą pedagogię, Boga, którego cierpliwość i wiara w nas jest ponad naszym ludzkim myśleniem. Tylko w Bogu i dzięki Jego miłości możemy odnawiać nasze życie i przemieniać się z chwastu w pszenicę, która wyda stokrotne owoce.
