„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Czwarta Niedziela Wielkiego Postu zwana jest Niedzielą „Laetare”, radości, od pierwszych słów antyfony na wejście: „Raduj się, wesel się Jerozolimo”. To wezwanie do radości wydaje się czymś niezwykłym, jeśli zważymy na fakt, że właśnie jesteśmy na półmetku Wielkiego Postu. A jednak – w tym czasie pokuty słyszymy nawoływanie do tego, by się radować. Kościół odpowiada na to wołanie.
Jesteśmy w czasie Wielkiego Postu, czasu, w którym świadomie mamy wybierać drogę za Jezusem. Ewangelia mówi o przybyciu Jezusa do Świątyni Jerozolimskiej, w której przejawia swoją złość, bo nie jest ona tym, do czego została przeznaczona. Krytykuje kult świątynny, który był dla niego obrzydliwy, ze względu na zanik poczucia świętości Boga. Pokazuje swój gniew, aby pokazać, na czym ma opierać się prawdziwy kult.
W wydarzeniu przemienienia na górze Tabor, Jezus umacnia swoich uczniów przed zbliżającymi się wydarzeniami Jego Paschy, z drugiej zaś strony pokazuje swoim uczniom, że jest Panem czasu. Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość spotykają się w jednym momencie. Jezus nie jest tylko zapowiedzianym Mesjaszem, ale jest prawdziwym Bogiem.
Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu, to opis kuszenia Jezusa na pustyni na początku swojej działalności. Pustynia jest uprzywilejowanym miejscem działania Boga, jest również zmaganiem ze sobą i siłami złego. Jezus daje nam przykład, że nikt i nic nie zdoła nas oddzielić od Jego miłości, jeśli zanurzymy się w Słowie Boga, które zdolne jest nas prowadzić i przemieniać.
Dziś wśród nas są też trędowaci, obezwładnieni trądem grzechu, nieczystości, kłamstwa, egoizmu, patrzenia tylko na siebie. Żyją z dala od Boga i od innych, zapatrzeni w swój świat, zadowalający siebie. Tacy ludzie są umarli za życia, a trąd jest chorobą ich samotności.
Dzisiejsza niedziela wskazuje na aspekt cierpienia. Sens cierpienia możemy odnaleźć tylko w łączności z Chrystusem. Wtedy ono może nas zbliżyć do Boga, inaczej będzie oskarżeniem przeciw Bogu.
Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzone jest w Kościele jako Dzień Życia Konsekrowanego – święto tych, którzy poświęcili się, ofiarowani Bogu w różnych formach życia konsekrowanego, zakonnego, w instytutach świeckich a także w osobistej, indywidualnej konsekracji.
2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, obchodzimy w kościele Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Dzień ten stwarza okazję do refleksji Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu oraz modlitwy za wszystkie osoby, które podjęły to powołanie.
Jako osoby powołane i konsekrowane jesteśmy świadomi, że Eucharystia daje nam prawdziwe życie, że Eucharystia umacnia nas i Jej mocą jesteśmy posłani, by świadczyć o wielkich dziełach Bożej miłości. Ten bowiem, kto spotkał Jezusa w Eucharystii nie jest w stanie zatrzymać tej Miłości dla siebie.
Słowo Boga nie jest kolejnym słowem pośród potoku tysięcy słów, które słyszymy każdego dnia. Słowo Jezusa jest wyjątkowe, potrafi wyrzucać złe duchy, przemienić wodę w wino, rozmnożyć chleb, uzdrowić chromego, niewidomego, trędowatego, potrafi wskrzeszać umarłych. Słowo Boga ożywia.
