Patronka Zgromadzenia

„Podziwiajmy piękną postać św. Teresy. Wzywajmy Ją z wielką ufnością. Jej ręce nie ustają w rozlewaniu
dobrodziejstw na dusze, które pokładają w niej swe nadzieje. Wstąpmy do Jej szkoły”.

biskup Adolf Piotr Szelążek

Patronką Zgromadzenia jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 r. w Alençon, we Francji w rodzinie Ludwika i Zelii Martin. W rodzinie tej przyszło na świat dziewięcioro dzieci, z których czworo zmarło we wczesnym dzieciństwie. Pięć córek poświęciło swe życie Bogu w zakonie – cztery w Karmelu i jedna u Sióstr Wizytek. Ojciec był zegarmistrzem. Matka prowadziła pracownię koronkarską. Rodzice św. Teresy starali się łączyć pracę z modlitwą. Codziennie o godzinie w pół do szóstej rano uczestniczyli we Mszy św. Często przyjmowali Komunię Świętą. Swoim przykładem uczyli dzieci kochać nade wszystko Boga. Z dziećmi wspólnie modlili się. Wieczorami czytali Pismo Święte, żywoty świętych i historię Francji. Ufność w Bogu i całkowite zdanie się na Niego były cnotami Rodziny Martin. Teresa o rodzicach wypowiedziała znamienne słowa: „Pan Bóg dał mi rodziców bardziej godnych nieba niż ziemi”. Tak też się stało. Kanonizacji Rodziców dokonał Papież Franciszek 18 października 2015 r.

Żywe i radosne usposobienie małej Teresy w dzieciństwie zostało naznaczone wieloma bolesnymi doświadczeniami. Gdy miała niespełna pięć lat, umarła jej mama. Wtedy przeżyła szok uczuciowy i trwała w swoistej żałobie około 10 lat: „zamknęłam się w sobie, stałam się nadwrażliwa”. Wyrażało się to najczęściej w płaczu. Pan Martin został z pięcioma córkami. Przeniósł się do Lisieux, aby bliskość rodziny zmarłej żony wspomagała go w wychowywaniu córek. Po śmierci matki szczególnie najmłodsza Terenia potrzebowała troski i bliskości ojca. Nad jej edukacją czuwały starsze siostry: Paulina i Maria, które w niedługim czasie wstąpiły do Karmelu w Lisieux. Teresa już wówczas odczuwała pragnienie pójścia w ich ślady. Wstąpienie starszej siostry do Karmelu sprawiło, że Teresa została doświadczona ciężką chorobą somatyczną, trudną do wyjaśnienia przez lekarzy. Dnia 13 maja 1883 roku została cudownie uzdrowiona przez uśmiech Matki Bożej Zwycięskiej ze statuetki. Do Pierwszej Komunii Świętej przystąpiła 8 maja 1884 roku. Jak sama wyznała: „(…) był to pierwszy pocałunek Jezusa w mojej duszy”. Kolejnego cudu doznała w noc Bożego Narodzenia 1886 roku: „Otrzymałam łaskę gruntownej zmiany serca, otrzymałam ponownie duchową moc, którą straciłam w wieku czterech i pół roku, kiedy umarła mi moja mama”. Po otrzymaniu tej łaski nastąpił okres rozwoju fizycznego, intelektualnego i duchowego Teresy.

9 kwietnia 1888 r. wstąpiła do Karmelitanek Bosych w Lisieux, by modlitwą i ofiarą ratować grzeszników i wspomagać kapłanów, aby byli święci. Inspirowana miłością Ducha Świętego odczuła w sobie powołanie: wojownika, kapłana, męczennika, misjonarza, doktora Kościoła. Jej pragnieniem było głoszenie Ewangelii w pięciu częściach świata jednocześnie, kochać Jezusa jak nigdy dotąd nie był jeszcze kochany. Na modlitwie odkryła, że jej powołaniem jest miłość. Wyraziła to w słowach: „Znalazłam swoje powołanie, moim powołaniem jest miłość. W sercu Kościoła, mej Matki będę miłością, w ten sposób będę wszystkim”.

W Karmelu, oddana bez reszty miłości Jezusa, przeżyła dziewięć lat swego krótkiego życia. Powierzano jej różne prace: była zakrystianką, pomagała w refektarzu, pracowała w ogrodzie, sprzątała, prała, ozdabiała kwiatami figurkę Dzieciątka Jezus, malowała obrazy, była zastępczynią mistrzyni w formacji nowicjuszek. Wszystkie obowiązki spełniała z miłością. W życiu zakonnym doświadczała już na początku wiele cierpień: zimno, trudności życia wspólnotowego, oschłość w modlitwie osobistej. Męstwo i siła siostry Teresy tkwiła w mocy Bożej, jak też w motywacji jej cierpienia: „(…) nie traćmy czasu … zbawiajmy dusze… dusze giną …ratujmy zwłaszcza dusze kapłanów, one powinny być przeźroczystsze od kryształu …ofiarujmy nasze cierpienia, by uprosić im świętość”.

Dotkliwe cierpienie przyniosła jej choroba umysłowa ojca, rodzaj arteriosklerozy. Pisała: „Nasz drogi Ojciec pił z kielicha najbardziej upokarzającego. Naszej udręki nie zdołają wyrazić żadne słowa”. Ludwik Martin zmarł 28 lipca 1894 r. w La Musse. „Dobry Bóg zerwał więzy swego nieporównanego sługi, tak serdecznie kochanego” – wyznała siostra Teresa.

Przyczyną największych udręk w ostatnich miesiącach jej życia, były wewnętrzne ciemności. Przeżywając „noc wiary”, czerpała siły z bezgranicznej ufności w miłosierną miłość Bożą, okazując ją w „rzeczach małych”. W ciszy Karmelu odkryła apostolską wartość najmniejszych uczynków ofiarowanych Bogu z miłością. Uświadomiła sobie, że jej misja nie skończy się wraz ze śmiercią: „Czuję, że teraz zacznie się moje posłannictwo, posłannictwo pociągania dusz do miłowania Boga tak, jak ja Go miłuję, wskazywania im mojej małej drogi”.

s. Teresa Kalska

Siostra Teresa Martin, umarła 30 września 1897 r., w wieku 24 lat.
Pozostawiła światu przesłanie ufności i miłości.

Świętość Teresy i jej mała droga ukazała się światu w rękopisach,
które były opublikowane po jej śmierci pod tytułem „Dzieje duszy”.
Proces beatyfikacyjny siostry Teresy został otwarty w 1910 r.,
a już w kwietniu 1923 r. ogłoszono ją błogosławioną,
zaś 17 maja 1925 r. – świętą.
Papież Pius XI, 14 grudnia 1927 r. ogłosił św. Teresę patronką misji,
a Jan Paweł II, 19 października 1997 r. nadał jej tytuł Doktora Kościoła.

św. Teresa

KALENDARIUM ŻYCIA ŚW. TERESY

2 stycznia 1873

Teresa przychodzi na świat w Alençon, jako ostatnia z dziewięciorga dzieci Zelii Guérin i Ludwika Martin.

28 sierpnia 1877

Śmierć matki, Zelii. Teresa wraz z rodziną przenosi się do Lisieux, gdzie spędzi resztę swego życia.

3 października 1881

Rozpoczyna naukę w szkole u sióstr benedyktynek, gdzie pozostanie przez pięć lat.

13 maja 1883

Uzdrowienie ciężko chorej Teresy przez pośrednictwo Matki Bożej Zwycięskiej.

8 maja 1884

W wieku 11 lat przystępuje do Pierwszej Komunii Świętej.

25 grudnia 1886

W noc Bożego Narodzenia Teresa przeżywa swoje nawrócenie.

9 czerwca 1887

Prosi ojca o pozwolenie na wstąpienie do Karmelu w 15 roku życia.

8-28 listopada 1887

Bierze udział w pielgrzymce do Rzymu. Wykorzysta tę okazję, aby prosić papieża Leona XIII o pozwolenie na wstąpienia do Karmelu w wieku 15 lat.

9 kwietnia 1888

Wstąpiła do Klasztoru Karmelitanek Bosych w Lisieux.

23 czerwca 1888

Początek choroby ojca.

10 stycznia 1889

Rozpoczęcie nowicjatu. Wraz z habitem Teresa przyjmuje imię siostry Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza.

8 września 1890

W święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny składa śluby zakonne.

Rok 1891

Teresa odkrywa „małą drogę dziecięctwa duchowego”.

20 lutego 1893

Zostaje mistrzynią nowicjatu.

29 lipca 1894

Śmierć ojca, Ludwika Martin.

14 września 1894

Wstąpienie Celiny (rodzonej siostry) do Karmelu.

Styczeń 1895

Zaczyna spisywać swoje wspomnienia z dzieciństwa. Powstaje tzw. Rękopis „A”.

9 czerwca 1895

Oddaje się na całopalną ofiarę Miłości Miłosiernej.

17 października 1895

Zostaje duchową siostrą kleryka przygotowującego się do misji.

2-3 kwietnia 1896

W nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek występują pierwsze objawy choroby.

5 kwietnia 1896

Teresa wchodzi w duchową "noc wiary", która trwać będzie aż do jej śmierci.

8 września 1896

W czasie osobistych rekolekcji powstaje Rękopis "B" składający się z listu do Jezusa i listu do siostry Marii.

Czerwiec 1897

Kończy redakcję trzeciego rękopisu autobiograficznego.

8 lipca 1897

Zostaje umieszczona w infirmerii. Chorą na gruźlicę Teresą opiekować się będzie m.in. matka Agnieszka, która notuje ostatnie słowa Teresy.

30 lipca 1897

Wieczorem Teresa otrzymuje sakrament chorych.

19 sierpnia 1897

Ostatnia Komunia święta Teresy.

30 września 1897

Śmierć Teresy około godziny 7.20 wieczorem. Teresa oddaje duszę Bogu podczas ekstazy miłości w wieku 24 lat.

4 października 1897

Zostaje pochowana na cmentarzu miejskim w Lisieux.

30 września 1898

Pierwsze wydanie "Dziejów Duszy".

Rok 1902

Pierwsze wydanie "Dziejów Duszy" w języku polskim.

29 kwietnia 1923

Beatyfikacja Teresy przez papieża Piusa XI.

17 maja 1925

Kanonizacja Teresy na placu św. Piotra w Rzymie.

14 grudnia 1927

Ogłoszenie św. Teresy od Dzieciątka Jezu główną Patronką Misji wraz ze św. Franciszkiem Ksawerym.

11 lipca 1937

Poświęcenie bazyliki wzniesionej ku czci św. Teresy w Lisieux przez legata papieskiego, kard. Pacelli.

2 czerwca 1980

Ojciec Święty Jan Paweł II udaje się z pielgrzymką do Lisieux, gdzie sprawuje Eucharystię i nawiedza grób Teresy.

2 marca 1994

Podpisanie Dekretu heroiczności cnót Rodziców św. Teresy.

19 października 1997

Nadanie św. Teresie od Dzieciątka Jezus tytułu Doktor Kościoła powszechnego przez Jana Pawła II.