„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Spiżowy głos dzwonu przerwał krystaliczną ciszę. Anioł Pański. Ludwik oderwał wzrok od skał roziskrzonych tęczą barw i skierował spojrzenie na niebo. Zdawało mu się, że jeszcze nigdy nie był tak blisko Boga, którego szukał, jak teraz. I znowu cisza przerywana od czasu do czasu przyniesionym przez powiew wiatru łoskotem wodospadu. Ręce Ludwika spoczęły na sznurze od dzwonka przy bramie.
Rozważanie tekstu biblijnego i kontemplacja służą Teresie jako trampolina do tego, by całkowicie oddać się Jezusowi. Karmelitanka z Lisieux nie poprzestaje na czystej medytacji, lecz za każdym razem czyni akt bezgranicznego daru z siebie. Wie, że celem modlitwy, jak i całego życia, jest niczego nie odmówić Jezusowi. Pragnie kochać Go do szaleństwa; tak, jak nie był jeszcze kochany.
Pomimo natłoku dobrowolnie podjętych obowiązków Maria znalazła czas, aby z zapałem angażować się w formacjach katolickich działających przy kościele św. Stanisława Kostki. Została członkinią Apostolstwa Modlitwy, Różańca Dziewic, Bractwa Serca Jezusowego, Arcybractwa Niepokalanego Serca Maryi i wreszcie Trzeciego Zakonu świętego Franciszka, któremu na szczeblu parafialnym przewodziła jako przełożona.
Minione wybory parlamentarne i nadchodzące listopadowe Święto Niepodległości niejako narzucają temat rozważań o naszej ziemskiej Ojczyźnie. Kapłan nie jest powołany do wygłaszania własnych poglądów politycznych, ale – jeśli przychodzi taki czas i duchowa potrzeba – powinien próbować sam zrozumieć w świetle słowa Bożego i naświetlić wiernym duchowy sens znaków czasu, które przychodzą.
Październik jest miesiącem w sposób szczególny poświęconym modlitwie różańcowej. Terezjańskie wspólnoty, w ciszy zakonnej kaplicy lub w kościele ze wspólnotą parafialną, modliły się, powierzając Bogu przez ręce Maryi rozmaite intencje. Szczególnie prosząc Królową Różańca świętego o łaskę pokoju na świecie.
W niedzielę 19 października 2023 roku siostra Goretti Rogowska, Renata Dzikielewska i Bogumiła Ptasińska CST uczestniczyły w wykładzie poprowadzonym przez o. Roberta Bujaka SJ, który jest znanym psychologiem, rekolekcjonistą i kierownikiem duchowym. Spotkanie odbyło się w parafii Ojców Jezuitów pw. św. Stanisława Kostki w Wasilkowie.
Światowy Dzień Misyjny (Niedziela Misyjna) został ustanowiony 14 kwietnia 1926 r. przez papieża Piusa XI i każdego roku we wszystkich diecezjach i parafiach na świecie jest obchodzony w przedostatnią niedzielę października. W Polsce Światowy Dzień Misyjny, zwany również Niedzielą Misyjną, przedłuża się na cały tydzień. Niedziela Misyjna i następujący po niej Tydzień Misyjny jest szczególnym czasem modlitwy za misjonarzy i wspierania terytoriów misyjnych na całym świecie.
Od 1995 r., kiedy w Polsce zaczęła rozwijać się misja św. Teresy od Dzieciątka Jezus - misja modlitwy za kapłanów, rozpoczęła się moja duchowa przygoda ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus. Mała święta mnie wciąż fascynuje, wzbudza we mnie tęsknotę bycia zawsze blisko Pana Jezusa.
Jak co roku na niedzielę misyjną papież Franciszek kieruje do nas swoje orędzie, w którym podkreśla jak ważna i jak niełatwa jest misja tych, których Kościół posyła do najbardziej potrzebujących. Bycie misjonarzem wymaga wielkiego zaparcia się samego siebie, zostawienia wszystkiego, by pójść tam, gdzie Jezus Cię potrzebuje.
Przed nami tydzień misyjny i razem z nim Niedziela Misyjna pod hasłem „Misje Sercem Kościoła” otwierająca ten tydzień. Tydzień szczególnej łączności z misjonarzami, z nami, co bardzo nas cieszy, gdyż z każdym rokiem pracy misyjnej, coraz bardziej przekonujemy się, że bez waszego wsparcia, nie mogłybyśmy służyć tutejszym ludziom, tak jak służymy.
