„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Zasługą Ks. Szelążka jako rektora była reorganizacja seminarium, polegająca na oddzieleniu Seminarium Większego od Mniejszego, z którego powstało Liceum Diecezjalne. Nowy, dwupiętrowy gmach, według projektu architekta Oskara Sosnowskiego został utrzymany w stylu neorenesansowym. Powstawał w bardzo trudnych warunkach, ponieważ w pierwszym roku budowy rozpoczęła się wojna.
Dziecko w pierwszych tygodniach rozwijało się wspaniale. Jakby chcąc wywdzięczyć się matce za ból, którego było przyczyną, uśmiechało się do niej radośnie i rozmawiało z nią dziecięcym gaworzeniem. Niestety w krótkim czasie pojawił się u Józia kaszel połączony z bolesnym krztuszeniem.
W dniu profesji Teresa przedstawiała Jezusowi najśmielsze pragnienia i intencje. Czuła się jak Królowa, która ma prawo korzystać ze swego tytułu, by uzyskać u „Króla łaski dla Jego niewdzięcznych poddanych”. Prosiła za więźniów, chciała uwolnić wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące, i nawrócić grzeszników. Wiele modliła się za Siostry, rodzinę, Ojca.
Pod opiekę Marii i jej dziewcząt trafiały także dzieci skierowane do Domu Dobroczynności na wniosek Zarządu Miejskiego w Wasilkowie i Starostwa Powiatowego w Białymstoku. Część z tych dzieci, zwłaszcza tymczasowo przekazanych Marii Olechno na wychowanie, po pewnym czasie trafiała do swoich biologicznych rodziców, a część została przysposobiona przez wasilkowskie rodziny.
Rodzina to miejsce, gdzie uczymy się wartości, które będą towarzyszyć nam przez całe życie. To kim będziemy w życiu dorosłym kształtuje się w życiu rodzinnym, w środowisku, w którym wzrastaliśmy.
Pójście „małą drogą” św. Teresy wymaga pokory, zgody na własną słabość, niewystarczalność, na swoje duchowe ubóstwo. Zgoda na swoje ubóstwo i słabość nie jest łatwa dla naszego ego. Człowiek chce rządzić, chce kierować sobą i światem, chce sam układać swoje życie. Jednym z najtrudniejszych oczyszczających nas doświadczeń duchowych jest bezradność.
Wśród licznych bazylik i kościołów Rzymu znajduje się kościół Santa Maria della Vittoria. W kościele tym są umieszczone relikwie św. Wiktorii, Rzymianki męczennicy z III wieku. Święta wsławiła się odmową zamążpójścia za poganina, by dochować cnoty czystości ze względu na Królestwo Boże.
Zapraszamy serdecznie do lektury naszego wakacyjnego biuletynu. Znajdziecie w nim informacje o tym, co działo się w naszym zgromadzeniu w czasie letniego wypoczynku oraz relacje z bieżących działań duszpasterskich. Szczególnie polecamy informacje z misyjnej dzielności naszych sióstr w Oruro.
W obliczu przeciwności losu uczymy się przezwyciężać swoje słabości, a każda pokonana przeszkoda wzmacnia naszą siłę wewnętrzną. Doświadczenia, które często są trudne i wymagają od nas odwagi i wytrwałości w rzeczywistości hartują nas i naszego ducha.
Życie człowieka to fascynująca podróż pełna wyzwań, radości i doświadczeń, które kształtują naszą osobowość, wartości i relacje z innymi. Każdy moment, zarówno ten radosny, jak i trudny, przyczynia się do naszego rozwoju i sprawia, że stajemy się tym, kim jesteśmy.
