„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Nie można odkładać w nieskończoność czasu nawrócenia. Jezus jest blisko i daje nam moc Ducha Świętego. W procesie przemiany życia mamy współpracować z Duchem Świętym, który jak ogień wypali w nas niedoskonałości, duchowe lenistwo i złe przyzwyczajenia.
Na początku wszystkich zgromadzonych gości przywitał rektor wyższego seminarium ks. dr Marian Strankowski. Następnie o. dr Ireneusz Klimczyk OFM Conv. wygłosił referat pod tytułem: Niepokalane Poczęcie NMP w myślach i rozważaniach św. Maksymiliana Marii Kolbego jako teologa, mistyka i wielkiego apostoła.
Życie i śmierć, dwie krańcowe rzeczywistości, wzajemnie się przeplatając, snuły kanwę pożycia małżeńskiego państwa Martin. I oto po śmierci Józefa oczekiwano na nowe życie. Czy można się dziwić obawom i nadziejom, lękom i wierze Zelii i Ludwika?
Św. Teresa pragnęła zostać świętą, ale jednocześnie miała pełną świadomość swojej słabości i niedoskonałości. Dzięki łasce Bożej odkryła małą drogę dostępną dla każdego grzesznika. Na szczyt świętości zaniósł ją na swoich ramionach Jezus. My również możemy skorzystać z tej prostej i bezpiecznej ścieżki.
Wybuch I wojny światowej zastał ks. Szelążka za granicą, ale wkrótce po powrocie do kraju poświecił się on z wielkim zaangażowaniem dziełu reorganizacji Kościoła katolickiego w odradzającym się państwie Polskim. Od 1916 r. brał udział w posiedzeniach i pracach Konferencji Episkopatu Polski Prowincji Warszawskiej jako konsultor bpa Nowowiejskiego.
Długo Maria czekała na ten moment, który w końcu nastąpił tylko dlatego, że nigdy nie ograniczała się jedynie do czekania. Ta podniosła chwila była zwieńczeniem jej ciężkiej, wieloletniej pracy. W końcu, po upływie prawie czterdziestu lat, mogła wypełnić śluby złożone Matce Przenajświętszej. Wreszcie, w wieku pięćdziesięciu pięciu lat mogła urzeczywistnić największe swoje marzenie, swoje przez lata dojrzewające powołanie.
Rozpoczęliśmy nowy rok liturgiczny, a Adwent staje przed nami jako wyjątkowy czas refleksji i przygotowania na przyjście Jezusa. W obliczu rosnącej komercjalizacji, warto zastanowić się, jak zachować duchowy wymiar tego okresu. Czy potrafimy wprowadzić do naszego życia duchowe nawyki, które pomogą nam skupić się na prawdziwym sensie Adwentu? Może to być codzienna modlitwa, rodzinne wieczory w atmosferze spokoju czy tworzenie własnych kalendarzy adwentowych z refleksjami?
Życie duchowe rozwija się w pierwszym rzędzie dzięki łasce Bożej, bo wszystko zależy do łaski, od daru Boga. Bóg zawsze jest pierwszy w działaniu w stosunku do człowieka. On pierwszy wyszedł zarówno ze inicjatywą stwórczą, jak i później, po grzechu pierworodnym, z inicjatywą zbawczą. Jednak Bóg w swojej mądrości, miłosierdziu i przedziwnej pedagogice działania, zawsze zostawia miejsce dla współpracy człowieka.
Dziś w projekcie „PRZYGARNIJ MNIE” poznajcie MEYLIN, JHONN’EGO i ESTEFANI – najmłodszych z szóstki rodzeństwa. Dzieciaki potrzebują wsparcia i tylko pomoc w ukończeniu edukacji może mieć wpływ na ich lepsze jutro, będą silniejsze by stawić czoła przeciwnościom, a może kiedyś będą mogły wybudować wymarzony dom, którego nie mają.
Postawa św. Teresy uczy nas duchowej czujności, którą mamy zachowywać przez całe życie, a w sposób szczególny pamiętać o niej podczas adwentu. Nawoływanie św. Teresy: Oto tędy droga, tędy… to nic innego, jak wołanie wspólnoty Kościoła: Marana tha! Przyjdź, Panie Jezu! Czy jesteśmy gotowi i przygotowani na spotkanie z Bogiem?
