„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Pierwsze opuszczenie na dłuższy czas domu rodzicielskiego przez dziecko jest zawsze bolesne dla rodziców, i dla dziecka: dla rodziców – bo dziecko stało się dla nich drugim „ja”, ich myślą, miłością, dumą i szczęściem; dla dziecka – bo w ojcu i matce znajdowało oparcie dla swego życia tak fizycznego jak i psychicznego, miejsce ucieczki przed niebezpieczeństwami, źródło radości i przyjemności.
Mogłoby wydawać się, że szczęśliwy finał erygowania domu Pracownic Niepokalanej był bliski. Niestety, pojawiły się trudności, których Maria właściwie mogła się spodziewać. Wynikały one z nabrzmiewającego konfliktu.
W Boliwii wciąż uczymy się jak pomóc dzieciom ze specjalnymi potrzebami. Pomoc finansowa pomoże Krystel przede wszystkim w nauce, gdzie szczególnie potrzebuje wsparcia i pomocy nowymi metodami i formami nauczania, by mogła rozwijać się jak każde dziecko.
Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszym najnowszym biuletynem, gdzie znajdziecie artykuły opisujące nasze zaangażowanie w ewangelizacje lokalnych środowisk oraz ewangelizacje mieszkańców boliwijskiego Oruro.
Święci, przeżywając swoją pielgrzymkę przez doczesność, w jedności z Bogiem, odzwierciedlali nieustanne pragnienie spotkania z Nim twarzą w twarz. Ta tęsknota znajdowała odzwierciedlenie w modlitwie, sakramentach, wierności łasce, wypełnieniu prawa i miłości do bliźniego. Przeświadczenie o powołaniu do wieczności nie pozwalało im zatrzymać się na ułudach życia doczesnego; spoglądali na prawdziwe życie z tęsknotą i ufnością.
Około dwóch i pół roku rozpoczęliśmy piękny projekt „PRZYGARNIJ MNIE”. Dwadzieścioro dzieci jest w tzw. adopcji na odległość i jest to ogromna pomoc dla tych rodzin. Główne wydatki realizujemy związane ze szkołą, ale ostatnio była to ogromna pomoc w leczeniu szczególnie dentystycznym oraz pomoc w zakupie okularów.
Niech nasza modlitwa za misjonarzy nieustannie trwa i umacnia tych, którzy poświęcili się głoszeniu Ewangelii, by Dobra Nowina o zmartwychwstaniu Syna Bożego dotarła do wszystkich ludzi poszukujących prawdy i zbawienia.
Kończy się październik, a wraz z nim wspólna parafialna modlitwa różańcowa, która jest już wpisana w tradycję Kościoła. Pamiętam z dzieciństwa, a potem z lat młodości, że w moim rodzinnym kościele na modlitwę różańcową przychodziło wiele osób. Wszystkie ławki były zajęte, a obraz mnóstwa różańców w dłoniach modlących się na zawsze pozostanie w mojej pamięci.
Trwając na modlitwie za misje, warto pamiętać również o tych, którzy zakończyli już swoją posługę misyjną i powrócili do swoich rodzinnych krajów. Wiele z tych osób nadal troszczy się o misje i animuje mnóstwo inicjatyw, które rozszerzają ducha misyjnego w Kościele.
Przychodząc do Zgromadzenia, każda z Sióstr miała swój osobisty cel i charyzmat, który w dniu poświęcenia swego życia Bogu przez śluby zakonne, złączył się z charyzmatem Zgromadzenia by: Szerzyć miłość dla Najwyższej miłość. W tej, niezwykłej drodze do Królestwa Bożego potrzebujemy Boga, ale także spotkań umocnienia siostrzanego.
