„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Radość i wdzięczność nas rozpiera, odkąd podjęliśmy decyzję, że w naszym Centrum fajnie by było mieć miejsce także dla dzieci niepełnosprawnych i dzieci o specjalnych potrzebach - taka sala była naszym marzeniem. Jak się okazało teraz jest spełnieniem marzenia przynajmniej połowy naszych wychowanków, więc zwyczajnie się cieszymy.
W kolejne niedziele adwentu na naszej stronie internetowej publikowane będzie krótkie rozważanie odnoszące się do tekstów św. Teresy oraz Liturgii Słowa. Znajdziesz tam również propozycję modlitwy. Mamy nadzieję, że dołączysz do nas. Pan jest blisko. Czuwajmy!
W poniedziałek, 11 listopada 2024 roku, przy parafii konkatedralnej w Suwałkach, odbył się koncert wspólnego śpiewania pieśni patriotycznych z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Wydarzenie zgromadziło licznych miłośników śpiewu, a przede wszystkim patriotów, dla których wspólny śpiew był formą wyrażenia miłości do Ojczyzny i uczczenia kolejnej rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości.
Peyton ma 10 lat, która ma wyjątkową charyzmę. Jej wnikliwa osobowość i umiejętność wyrażania tego, co czuje, sprawiają, że jest szczególna i wywołuje wokół siebie uśmiech. Jednak za tą radością kryje się też historia wyzwań. W szkole Peyton ma czasem trudności z przystosowaniem się, jest bardzo wrażliwa, co spotyka się z niezrozumieniem, a sama Peyton wycofuje się co niesie za sobą trudności w nauce
Mia to 6-letnia dziewczynka, pełna energii i witalności, chętna do odkrywania otaczającego ją świata. Do Centrum przychodzi prawi zawsze rozemocjonowana, bowiem chce dzielić chwile z innymi dziećmi, bawić się z nimi. Ma jednak problemy z wymową, co czasem sprawia, że izoluje się od dzieci, z którymi tak chce przebywać. To też sprawia, że potrzebuje wsparcia w szkole, gdyż trudno jej powtarzać niektóre wyrazy.
Jest takie miejsc w Rzymie, z którego turyści dowiadują się, że przy Via di Capo le Case 137 lat temu, mieszkała św. Teresa z Lisieux. O tym wydarzeniu informuje zamieszczona na frontowej ścianie tablica z wizerunkiem świętej Teresy. Dziś już hotelu o nazwie SUD, o którym wspomina Teresa w swojej Autobiografii nie ma, ale znajduje się tu restauracja, i na zewnątrz jest ona udekorowana różami.
Wydaje się, że późniejsza, konsekwentnie utrzymywana przez ks. A. P. Szelążka, negatywna ocena wyznania mariawickiego wynikała z umiłowania Kościoła i troski o jedność, której wyraźnie nie sprzyjał rozwój powyższej idei. Jego osąd był również zabarwiony osobistym bólem, spowodowanym świadomością utraty przyjaciół, którzy zdecydowali się na odejście z Kościoła katolickiego.
Pierwsze opuszczenie na dłuższy czas domu rodzicielskiego przez dziecko jest zawsze bolesne dla rodziców, i dla dziecka: dla rodziców – bo dziecko stało się dla nich drugim „ja”, ich myślą, miłością, dumą i szczęściem; dla dziecka – bo w ojcu i matce znajdowało oparcie dla swego życia tak fizycznego jak i psychicznego, miejsce ucieczki przed niebezpieczeństwami, źródło radości i przyjemności.
Mogłoby wydawać się, że szczęśliwy finał erygowania domu Pracownic Niepokalanej był bliski. Niestety, pojawiły się trudności, których Maria właściwie mogła się spodziewać. Wynikały one z nabrzmiewającego konfliktu.
W Boliwii wciąż uczymy się jak pomóc dzieciom ze specjalnymi potrzebami. Pomoc finansowa pomoże Krystel przede wszystkim w nauce, gdzie szczególnie potrzebuje wsparcia i pomocy nowymi metodami i formami nauczania, by mogła rozwijać się jak każde dziecko.
