„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
11 kwietnia 2026 roku, w sobotę przed Niedzielą Bożego Miłosierdzia, papież Leon XIV zaprosił wszystkich wiernych z całego świata do modlitwy różańcowej w intencji pokoju. Rozważaniom tajemnic chwalebnych towarzyszyły myśli Ojców Kościoła, a przedstawiciele różnych kontynentów mieli możliwość zapalenia świecy przy figurze Matki Bożej – od ognia Lampy Pokoju z Asyżu, która płonie nieustannie przy grobie św. Franciszka.
Teresa Martin, znana jako św. Teresa od Dzieciątka Jezus, przekroczyła próg karmelu w Lisieux 9 kwietnia 1888 roku, mając zaledwie 15 lat. Droga do tej decyzji nie była łatwa – wymagała od niej pokonania wielu przeszkód i zmierzenia się z trudnościami wynikającymi z jej młodego wieku.
Nasza wielkopostna droga prowadzi nas na ostatnią górę — Golgotę. U św. Jana wszystko dokonuje się w perspektywie „godziny” Jezusa — czasu, w którym objawia się Jego misja i miłość aż do końca.
Przed nami, w naszym wielkopostnym cyklu, przedostatnia góra — Góra Moria, która prowadzi nas jeszcze głębiej w tajemnicę wiary jako zaufania. Góra Moria to miejsce opisane w Księdze Rodzaju jako przestrzeń próby Abrahama. To tam Bóg prosi go o złożenie w ofierze swojego syna Izaaka — syna obietnicy, daru, na którego czekał przez całe życie. Abraham staje wobec polecenia, które po ludzku wydaje się niezrozumiałe i bolesne.
Dziś Ewangelia prowadzi nas na inną górę — na Górę Oliwną, do ogrodu Getsemani. Jesteśmy coraz bliżej wydarzeń paschalnych. Jeśli Tabor odsłania światło chwały, Getsemani ukazuje noc zmagania. Jest to noc walki z własną słabością i bezsilnością, z trudnymi myślami i pytaniami, na które nie zawsze znajdujemy odpowiedź. Ostatecznie jednak jest to droga słuchania i zawierzenia.
To już trzecia góra na naszej wielkopostnej drodze. Po Synaju i Karmelu stajemy dziś na górze Tabor. Choć w II Niedzielę Wielkiego Postu słuchaliśmy już Ewangelii o Przemienieniu, w tej serii rozważań zatrzymujemy się przy niej świadomie i powoli. Tabor mówi bowiem o przemianie spojrzenia — o świetle, które Bóg daje człowiekowi, aby potrafił wytrwać w codzienności. To właśnie w codzienności wykuwa się nasza wiara i zdolność patrzenia na świat oczami Boga.
Po doświadczeniu Synaju stajemy dziś na Górze Karmel. Biblijna historia tego miejsca nierozerwalnie łączy się z osobą proroka Eliasza, który działał w czasie duchowego kryzysu Izraela. Wówczas wielu odwracało się od Boga, kierując serce ku bożkom.
Naszą wielkopostną drogę rozpoczynamy od Góry Synaj, miejsca, w którym Bóg zawarł Przymierze z Izraelem i dał mu Prawo. Przez trzy kolejne dni będziemy duchowo stawać na Synaju — zatrzymując się, aby słuchać, rozważać i na nowo odkrywać drogę wierności Bogu.
W tym Wielkim Poście zapraszamy Cię na duchową podróż po górach Biblii — miejscach, w których Bóg spotyka człowieka, objawia swoją wolę i przemienia serce. Nasza wędrówka będzie wyglądała w praktyce tak, że co niedzielę na stronie będą publikowane teksty wprowadzające do rozważań na poniedziałek, środę i piątek, aby każdy miał czas na refleksję i modlitwę w ciągu tygodnia.
Wszędzie, zwłaszcza w hotelu przy klasztorze, w Karmelu, gdzie spoczywają doczesne szczątki Świętej i gdzie odprawiane są nabożeństwa również dla świeckich, w przylegającym do tego kościoła muzeum św. Tereski, w Buissonnets, w katedrze i w Bazylice odczuwa się żywą obecność św. Teresy.
