„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Dziś Ewangelia prowadzi nas na inną górę — na Górę Oliwną, do ogrodu Getsemani. Jesteśmy coraz bliżej wydarzeń paschalnych. Jeśli Tabor odsłania światło chwały, Getsemani ukazuje noc zmagania. Jest to noc walki z własną słabością i bezsilnością, z trudnymi myślami i pytaniami, na które nie zawsze znajdujemy odpowiedź. Ostatecznie jednak jest to droga słuchania i zawierzenia.
To już trzecia góra na naszej wielkopostnej drodze. Po Synaju i Karmelu stajemy dziś na górze Tabor. Choć w II Niedzielę Wielkiego Postu słuchaliśmy już Ewangelii o Przemienieniu, w tej serii rozważań zatrzymujemy się przy niej świadomie i powoli. Tabor mówi bowiem o przemianie spojrzenia — o świetle, które Bóg daje człowiekowi, aby potrafił wytrwać w codzienności. To właśnie w codzienności wykuwa się nasza wiara i zdolność patrzenia na świat oczami Boga.
Po doświadczeniu Synaju stajemy dziś na Górze Karmel. Biblijna historia tego miejsca nierozerwalnie łączy się z osobą proroka Eliasza, który działał w czasie duchowego kryzysu Izraela. Wówczas wielu odwracało się od Boga, kierując serce ku bożkom.
Naszą wielkopostną drogę rozpoczynamy od Góry Synaj, miejsca, w którym Bóg zawarł Przymierze z Izraelem i dał mu Prawo. Przez trzy kolejne dni będziemy duchowo stawać na Synaju — zatrzymując się, aby słuchać, rozważać i na nowo odkrywać drogę wierności Bogu.
W tym Wielkim Poście zapraszamy Cię na duchową podróż po górach Biblii — miejscach, w których Bóg spotyka człowieka, objawia swoją wolę i przemienia serce. Nasza wędrówka będzie wyglądała w praktyce tak, że co niedzielę na stronie będą publikowane teksty wprowadzające do rozważań na poniedziałek, środę i piątek, aby każdy miał czas na refleksję i modlitwę w ciągu tygodnia.
Wszędzie, zwłaszcza w hotelu przy klasztorze, w Karmelu, gdzie spoczywają doczesne szczątki Świętej i gdzie odprawiane są nabożeństwa również dla świeckich, w przylegającym do tego kościoła muzeum św. Tereski, w Buissonnets, w katedrze i w Bazylice odczuwa się żywą obecność św. Teresy.
W karmelitańskiej kaplicy, za kratami, w otoczeniu kwiatów spoczywają doczesne szczątki św. Teresy. W niejako odkrytej trumnie leży – jak prawdziwa – figura Świętej. Z początku myślałam, że to ciało Tereski wystawione na widok publiczny, tak jak innych świętych. Jednak się myliłam. Doczesne szczątki 24-letniej zmarłej były dwukrotnie ekshumowane, zanim spoczęły w poświęconej jej w tym celu karmelitańskiej kaplicy.
W muzeum św. Teresy znajdują się różne pamiątki nie tylko po rodzinie Martin, ale również po karmelitankach z czasu, gdy kolejne córki wstępowały do klasztoru: przybory krawieckie, narzędzia i wyroby koronkarskie, habity, zeszyty, kałamarze, pierwsze wydania Dziejów duszy po francusku i w innych językach.
Przez około 10 ostatnich lat dojrzewało we mnie pragnienie pielgrzymowania do tej miejscowości. Co jakiś czas szukałam w internecie ogłoszenia o pielgrzymce. Ze względu na sytuację w domu zależało mi na krótkim wyjeździe. W kwietniu 2025 roku znalazłam niemal idealną propozycję wśród ogłoszeń duszpasterskich z parafii w Otwocku.
6 stycznia 2026 roku zostały zamknięte Drzwi Jubileuszowe w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Wydaje się, jakby to było zaledwie wczoraj, gdy Wieczne Miasto przygotowywało się do Jubileuszu, wprowadzając liczne udogodnienia dla turystów i pielgrzymów. Modernizowano stacje metra, przystanki autobusowe oraz poprawiano nawierzchnie dróg. Pomimo licznych utrudnień w codziennym funkcjonowaniu miasta, w powietrzu unosiła się radość i oczekiwanie na to, co miało nadejść.
