„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Przemierzając świadomie drogę własnego powołanie, na której jesteśmy zaproszeni do nieustannego wzrastania, rodzimy każdego dnia wewnętrznego w nas człowieka. Żaden dzień nie jest taki sam jak poprzedni i nigdy się już nie powtórzy. Każde wydarzenie, relacja kształtuje nas na nowo na tyle, na ile rozumiemy ją jako miłującą obecność Boga w naszym życiu.
Nasza codzienność, naznaczona jest różnymi kolorami, niczym tęcza. Ważne, aby nie uciekać i nie panikować, kiedy przyjdą chwile, które przysłowiowo „zwalają nas z nóg”. Bo Bóg jest z nami, i to jest pewne. Rozumienie zmieniającej się wokół nas rzeczywistości, to codzienność której poddawane jest nasze serce.
Jedną z trudniejszych lekcji, której doświadczamy w życiu, to poczucie własnej niemocy i ograniczoności. I choć upadki i grzech są wpisane w naszą naturę, skażoną grzechem pierworodnym, to doświadczenie tej prawdy na sobie samym niezmiernie boli. Jesteśmy w stanie wszystko zrozumieć, zaakceptować, do momentu, kiedy własna niemoc na tyle nas przytłacza, że jakoby bierze nad nami przewagę.
Pewnie nie jest nam obce milczenie, w którym dwie osoby nie komunikują ze sobą. Milczenie, które wynika z pychy i egoizmu. Są to trudne momenty, które dotykają relacji, rozpadu małżeństw, skłóconych rodzin.
Na 107. Światowy Dzień Migranta i Uchodźczy, papież Franciszek napisał specjalne Orędzie w którym podkreśla znaczenie miłości ewangelicznej do ludzi z całego świata. Tylko miłość, pisze papież pomaga przekraczać granice geografii i przestrzeni ludzkich serc, Tylko ona nie zraża się nędzą i biedą drugiego człowieka ani tą fizyczną ani tą duchową.
Wielcy znawcy duchowości, mistrzowie życia monastycznego mawiali, że Bóg udziela się na tyle, na ile Go pragniemy, i przyzywamy Jego wstawiennictwa. To pokazuje, jak bardzo Bóg szanuje naszą wolność i uzależnia od tej wolności swoje przyjście. Możemy Go przyjąć albo odrzucić. Bóg, gdy przychodzi, zazwyczaj objawia się cicho i niepostrzeżenie, wybiera środki najbardziej niepozorne i nie przykuwające uwagę.
Codzienność naznaczona jest całą plejadą wydarzeń, w których uczestniczymy, zdążający pielgrzymi, aby w końcu rzucić się w ramiona Ojca. Każdego dnia, wieczorem zatrzymajmy się by stanąć w prawdzie wobec siebie i Boga. Tak jakbyśmy przeglądali się w lustrze naszej codzienności, w którym widać wyraźnie piękno i niedociągnięcia. Jeśli będziemy szczerzy, a lęk nie zagłuszy naszego sumienia, odkryjemy prawdę o sobie.
Żyjemy w świecie, w którym wszystko dzieje się bardzo szybko. Biegniemy w pogoni za następnym dniem, nie zauważając, że ten, w którym uczestniczymy jest usłany różnymi darami. Taki pośpiech zamyka nas na umiejętność dostrzegania w codzienności śladów Boga. Chroniczny brak czasu dotyka niejednego z nas, a życie w rutynie, to plaga naszych czasów.
Analizując pisma biskupa, można zauważyć ewolucję jego relacji z Bogiem. W życiu duchowym przechodził od duchowości naznaczonej rygoryzmem jansenistycznym do postawy afirmacji ojcowskiej dobroci. Religijność w jego życiu charakteryzowała się głęboką pobożnością, niezależnie od warunków zewnętrznych.
Są takie dni w naszym życiu, że możemy góry przenosić, czujemy się „niesieni” łaską Bożą, bo ona dodaje skrzydeł w naszej codzienności. W takich chwilach wydaje się, że jesteśmy w stanie „życie oddać za braci”, pójść na Golgotę, być zdolnymi do największych poświęceń. Takie momenty budują naszą wiarę, wewnętrzną pewność, że idziemy we właściwym kierunku.
