DZIEŃ PIERWSZY – 22 WRZEŚNIA
Codzienność, która dodaje mi skrzydeł. Miłość nade wszystko.
Są takie dni w naszym życiu, że możemy góry przenosić, czujemy się „niesieni” łaską Bożą, bo ona dodaje skrzydeł w naszej codzienności. W takich chwilach wydaje się, że jesteśmy w stanie „życie oddać za braci”, pójść na Golgotę, być zdolnymi do największych poświęceń. Takie momenty budują naszą wiarę, wewnętrzną pewność, że idziemy we właściwym kierunku. W końcu są zaproszeniem do umocnienia w nas przyjaźni z Bogiem, na czas kiedy przyjdzie posucha. Święta Teresa również doświadczała takich stanów w swojej duszy, pośród zwykłej, szarej codzienności. Pisała:
„Zauważałam często, że Jezus nie chce mi dawać na zapas, że na każdą chwilę ma pożywienie zupełnie nowe; odkrywam je w sobie, nie wiedząc zupełnie, jak się we mnie znalazło (…) Myślę po prostu, że to sam Jezus, ukryty głęboko w mym biednym sercu, obdarza mnie łaską, że we mnie działa i przywodzi mi na myśl to, co chce, bym uczyniła w danej chwili”.
Codzienność, w której namacalnie, oczami wiary, dostrzegamy Boga rodzi w nas spontanicznie modlitwę uwielbienia i miłość, która przepełnia serce. Mamy względem Boga niezmierny dług, bo On pierwszy nas umiłował. Bóg daje nam wszystko poprzez swoją miłość. Nasza codzienność, w której czujemy się wspierani łaską Bożą jest zaproszeniem do czystej miłości. Do takiej miłości, w której jest miejsce na bezinteresowność, wielkoduszność i ofiarność, delikatność i współczucie, za cenę własnego komfortu. Miłość, i tylko miłość jest busolą i sprawdzianem naszej codzienności. Ona ma moc przemieniać nasze wnętrze i myślenie.
Jezu, zawierzam moją codzienność i miłuję Cię z całego serca.
Z wiarą i ufnością odmów Koronkę Dziecięctwa Duchowego zawierzając wszystko to, co ciebie cieszy i jest twoim zwycięstwem.
s. Dawida Prusińska CST
