DZIEŃ DRUGI – 23 WRZEŚNIA
Codzienność, która mnie przytłacza. Dlaczego warto zaufać.
Żyjemy w świecie, w którym wszystko dzieje się bardzo szybko. Biegniemy w pogoni za następnym dniem, nie zauważając, że ten, w którym uczestniczymy jest usłany różnymi darami. Taki pośpiech zamyka nas na umiejętność dostrzegania w codzienności śladów Boga. Chroniczny brak czasu dotyka niejednego z nas, a życie w rutynie, to plaga naszych czasów. Sami zauważamy, że ów styl życia dotyczy i nas.
Taki rytm funkcjonowania sprowadza na nas pasmo niezadowolenia z siebie, naszych relacji, a niekiedy obwiniamy Boga za własną frustrację. Taka codzienność może rodzić poczucie klęski i wewnętrznego przytłoczenia.
Co mamy robić, kiedy doświadczamy takich sytuacji, w których nasza codzienność staje się nieznośna? Teresa podpowiada nam bardzo trafnie:
„Tak, życie kosztuje, z trudem zaczynamy dzień pracy (…) Gdybyż przynajmniej odczuwało się bliskość Jezusa! Ach!, uczyniłoby się wszystko dla Niego… ale nie, On ukazuje się nam jedynie w dali, o tysiąc mil (…) Ale cóż to czyni ten słodki Przyjaciel? Czyż nie widzi jak jesteśmy strwożone, nie odczuwa ciężaru, jaki nas przygniata? Gdzież On jest, dlaczego nie przyjdzie nas pocieszyć, skoro On jest jedynym naszym Przyjacielem? (…) Niedaleko jest od nas, owszem, bardzo blisko (…) żebrze o ten smutek (…) potrzebuje tego dla dusz wielu”.
Życie jest próbą wiary i miłości. Troska o własną duszę w przytłaczającej nas codzienności to walka o świętość, która realizuje się w konkretnych wydarzeniach. Teresa, nie zatrzymywała się długo na swoim złym samopoczuciu, potrafiła przekuć je w cenny skarb dla innych dusz.
Potrzebujemy jednego, tylko jednego aby nie poddać się wewnętrznemu w nas lękowi. Zaufanie jest kluczem do spoglądania na dzisiejszy i kolejny dzień i przeżywania go w pokoju. Zaufanie Bogu, który JEST, widzi i czuwa. On, Bóg ukryty, w naszej codzienności żebrze o nasze trudy, o wytrwałość, aby przemienić je w łaski zbawienia. Zaufajmy Bogu, który realizuje plan wobec nas, bo On widzi dalej i głębiej.
Jezu zawierzam moją codzienność i ufam Tobie z całego serca.
Z wiarą i ufnością odmów Koronkę Dziecięctwa Duchowego zawierzając swoje trudy, wątpliwości i zranienia.
s. Dawida Prusińska CST
