„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
W uwielbieniu Pana nieba i ziemi Matka Boża użycza swojego głosu wszystkim odkupionym stworzeniom, dlatego św. Teresa utożsamia się z głosem Najświętszej Dziewicy. W ten sposób wysławia Boga razem z Matką Kościoła za otrzymane łaski oraz odnajduje Boże miłosierdzie.
Dyspozycyjność Maryi, aby bezinteresownie służyć drugiemu człowiekowi, stała się motywacją dla św. Teresy. Poruszona służebną postawą Matki Bożej, zachwycona Jej dobrocią i gorliwością w okazywania innym pomocy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus zapragnęła, jak Matka Boża rozsiewać wszędzie ziarna miłosierdzia.
"Do Terezjanek nigdy w życiu", to kolejne świadectwo o rozeznawaniu swojego powołania do życia konsekrowanego opowiedziane przez siostrę Antoninę Puchalską, terezjankę. Pan Bóg w swojej wyjątkowości ma niezliczoną ilość dróg w dotarciu do człowieka szukającego swego miejsca w świecie i Kościele. Stawia osoby, świadków wiary, dotyka słowem, wydarzeniem, aby pomóc w rozeznaniu swego powołania i podjęciu decyzji.
Wydaje się, że obecność biskupa Szelążka pośród biskupów polskich miała przede wszystkim wymowny, charakter symboliczny. Koleje jego życia, szczególnie ostatnie lata, czyniły go wyjątkowym świadkiem zachodzących przemian. On jako jeden z pierwszych spośród biskupów doświadczył „dobrodziejstw” nowego politycznego i społecznego porządku.
Św. Teresa zauważyła, że idąc w ślady Najświętszej Maryi Panny, łatwo osiągnie cel, jakim jest świętość i zjednoczenia z Bogiem w wieczności. Maryja jest nadprzyrodzonym światłem niezawodnie prowadzącym nas do celu. Jak latarnia morska wskazuje na morzu statkom bezpieczny ląd, tak Matka Zbawiciela, oświeca nam szlak blaskiem swoich cnót.
Jezus był Skarbem w łonie Najświętszej Maryi Panny. Maryja nieustannie adorowała Jezusa obecnego pod Jej Niepokalanym sercem. Św. Teresa po Komunii świętej, również pragnie adorować Jezusa w swojej duszy, chce jak Maryja strzec i chronić obecności Boga w swoim sercu.
Pokora jest drogą do świętości poprzez uniżenie się i służbę. Bóg może dokonać również w nas wielkich i niepojętych rzeczy. Maryja daje nam przykład, jak otwierać się na łaskę Bożą i w pokorze przyjmować Jego dary.
Św. Teresa zachwycała się nad postawą Maryi z Nazaretu, która wydawała się zatrwożona dziwną tajemnicą wcielenia Syna Bożego, ale jednocześnie była otwarta na pełnienie woli Bożej. Maryja nie rozumiała w całej pełni przesłania Archanioła, ale ufała Bogu i zawierzyła swoje życie Temu, który jest miłością.
Św. Teresa zrozumiała, że w obliczu wszystkich cierpień, których doświadczyła, Maryja była zawsze blisko niej, dlatego jej serce wypełnione było wdzięcznością i miłością do Najświętszej Maryi Panny. Św. Teresa ufała Matce Zbawiciela, ponieważ wiedziała, że Maryja zawsze przyjdzie Jej z pomocą i obdarzy łaską duchowej pociechy, ilekroć będzie potrzebowała wsparcia Matki Dobrej Rady.
Wielkość i majestat Matki Bożej nie wzbudzają w niej lęku. Przeciwnie, św. Teresa czuje się przy Maryi swobodnie i bezpiecznie. Wynika to z bliskiej, czułej relacji pomiędzy nimi. Św. Teresa odkryła bardzo ważną prawdę! Zrozumiała, że jest dzieckiem Maryi. Może z ufnością powierzyć Jej swoje życie.
