„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Miesiąc październik zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nim nabożeństwo różańcowe odprawiane w kościołach, kaplicach, figurkach przydrożnych. Można zadać pytanie, w jaki sposób zachęcać, uczyć dzieci modlitwy różańcowej, tak by odkryły wartość tej prostej, a zarazem pełnej zaangażowania modlitwy? Jednym ze sposobów może być autorska gra siostry Krystyny Nowakowskiej CST: "Różańcowy Escape Room".
Nasza Patronka żyła głęboko tajemnicą Najświętszego Oblicza Pana Jezusa, które kontemplowała podobnie jak dziecięctwo Boże. Na fotografii Teresa trzyma w dłoniach dwa obrazy: jeden przedstawiający Dzieciątko Jezus, drugi Oblicze z chusty Weroniki. Zdjęcie wykonane Teresie na trzy miesiące przed śmiercią oddaje w pełni jej duchowość przenikniętą duchem dziecięctwa i Boskiego Oblicza.
We wrześniu mieliśmy kolejną okazję do świętowania, ponieważ 21 września w Boliwii obchodzimy Dzień Ucznia. W naszym Centrum Pastoralnym to był szczególny dzień. W każdej grupie wybieraliśmy najlepszych uczniów. Towarzyszyła nam radość, zabawa i troszkę spojrzenia w przeszłość. Wszystkim uczniom życzyliśmy wielu sukcesów nie tylko tych naukowych, ale przede wszystkim tych życiowych.
Podczas mojej podróży do Oruro już na lotnisku w La Paz spotkałam się z wielką otwartością boliwijskiego społeczeństwa, zainteresowaniem i pomocnością. Łatwo można było rozpoznać mieszkańców Boliwii, ponieważ wielu z nich chodzi w regionalnych strojach. Kiedy byłam w Cochabamba zauważyłam, że ludzie lubią żyć na zewnątrz, poza swoimi domostwami. Lubią się ze sobą spotykać, rozmawiać. Mają smykałkę do handlu i są w tym bardzo sprytni.
Dziecięctwo duchowe jest związane ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus. Drogę duchowego dziecięctwa rozeznała w sobie będąc najpierw w pełni dzieckiem, córką, dojrzałą kobietą, oblubienicą i matką dusz. Postawa dziecka zafascynowała Teresę i pozwoliła jej odkryć ojcostwo Boga.
Każdego dnia mijamy ludzi wielkich nic nie wiedząc o ich wielkości. Mijamy bohaterów nic nie wiedząc o ich bohaterstwie. Żyjemy w blasku współczesnych nam świętych o świętość ich nie podejrzewając. Nie jest cechą ludzi wielkich a skromnych wykrzykiwać wszem i wobec o swej wielkości. Bywa, że dopiero śmierć i dystans czasowy pozwalają nam odkryć to, co za życia pewnych osób było zakryte, nierzadko szczelnie, wręcz hermetycznie.
Miłość do Maryi wzrastała w niej już od dziecka. Kult i nabożeństwo do Maryi w domu Martin były naturalnym rozwojem w wierze. Dodawanie imion „Maria” każdemu dziecku z rodziny Martin podczas chrztu świętego świadczy o głębokiej zażyłości z Maryją.
Miłość Teresy wypływała z jej bezgranicznej niemocy i bezgranicznej ufności. Pisała, że im bardziej jesteśmy słabi, bez pragnień i cnoty, tym bardziej nasze serce jest podatne na przemieniającą nas łaskę. Wypowiedziała znamienne słowa: „Ufność i nic jak tylko ufność powinna nas prowadzić do Miłości”.
Biskup łucki był zatroskany o kapłanów, którzy pozostali na Wołyniu, a dokładnie to najczęściej przebywali w sowieckich więzieniach i obozach pracy. W grudniu 1946 roku sporządzono w Zamku Bierzgłowskim, zapewne na polecenie biskupa Szelążka, wykaz księży diecezji łuckiej aresztowanych przez władze sowieckie w latach 1944-1945.
Nadzieja pozwoliła św. Teresie ufać Bogu, że niebo będzie jej udziałem, a nawet już się nim staje. Żyjąc na ziemi pragnieniem nieba, urzeczywistniała stan wiecznej szczęśliwości, do którego zmierzała i za którym tęskniła.
