„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Ostatnio nazwałam Tereskę bohaterką małego heroizmu, wszystko co czyniła, było małe i jednocześnie heroiczne w oczach Boga. Zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę naśladowanie św. Tereski nie jest wcale łatwe. Każdy idąc małą drogą musi sam odnaleźć pewien klucz, który mu pomoże w zrozumieniu i kroczeniu Jej śladami.
Po trzech latach pobytu w zgromadzeniu, przeczytałam jej Rękopisy. To był pierwszy etap fascynacji jej osobą, jej duchową drogą, doświadczeniami życia, które było bardzo trudne, twardym stąpaniem po ziemi, a zarazem niebywałym zaparciem się siebie samej w zwykłej codzienności.
Wiosną 1912 roku, Maria bliska załamania, spakowała się i nic nikomu nie mówiąc wyszła bez zamiaru powrotu. Podjęty przez nią krok dowodził jej krańcowej determinacji. Była bez przysłowiowego złamanego centa, bez znajomości angielskiego, bez świadomości, w jak wielkim kraju się znajduje. Schroniła się w kościele. Tam znalazły ją siostry zmartwychwstanki uczące w szkole przy parafii św. Wojciecha.
Dla wielu chrześcijan ożywcze promienie słońca przypominają Jezusa Chrystusa, który oświetla blaskiem zmartwychwstania ciemności świata. Na modlitwie zwracamy swój wzrok i serce ku niebu, oczekując łask Bożych od tego, który jest Wiecznym Słońcem Wschodzącym z Wysoka (proroctwo Zachariasza - Benedictus). Pragniemy podzielić się z wami wydarzeniami minionego miesiąca, które są darem i łaską od Boga. Żyjąc na co dzień w promieniach Wiecznego Światła, mamy za co dziękować i czym się cieszyć.
Siostra Paulina Klejny wraz z naszą postulantką Alejandrą przygotowały czuwanie przed Zesłaniem Ducha Świętego. Natomiast s. Joanna Olszewska nadal przebywa na swoim wypoczynku w Polsce, ale stara się mocno, by nudy nie było.
W duchowości terezjańskiej poniedziałek po Zielonych Świątkach, wspomnienie Matki Kościoła, obchodzone jest w Zgromadzeniu w rycie uroczystości jako jedno z głównych świąt, po święcie patronalnym. Maryja zajmuje w duchowości każdej terezjanki szczególne miejsce, jako Ta, która prowadzi do Jezusa i uczy słuchania Bożego Słowa.
Bez oficjalnego białego stroju, ale z sercem pełnym wdzięczności, dzieci komunijne wyjechały autokarem na krótką pielgrzymkę do Rokitna. Wspólny piknik w przepięknym zakątku rokitniańskiej plebanii, zwieńczył komunijny wyjazd. Radość z bycia razem wyraziła się przez: wspólną modlitwę, śpiew i zabawę.
Dnia 21 maja 2023r., s. Teresa Kalska, podczas rekolekcji dla diakonów Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie, skierowała słowo na temat: Oczekiwania sióstr zakonnych wobec kapłanów.
Zapamiętałam obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, który był w moim domu rodzinnym. Była także książeczka o świętej. Na tytułowej stronie widniało zdjęcie świętej Teresy w pięknej sukni z włosami upiętymi do góry, jakby chciała być poważniejsza, wyższa, wzbudzająca zaufanie. Wówczas jeszcze była nikła moja wiedza o świętej, ale pragnęłam naśladować ją w upinaniu włosów.
Wszyscy z rodziny Martin i Guerin niepokoili się o stan zdrowia małej Tereski. Z pomocą przyszła Najświętsza Maryja Panna, która swoim pięknym uśmiechem uzdrowiła zranione serce małej dziewczynki. Tereska dzięki łasce Bożej znowu stała się radosną, pełną życia i odważną dziewczynką.
