„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
W kontekście świętowania 150 urodzin św. Teresy od Dzieciątka Jezus zapraszamy na wakacyjne audycje o Świętej, która urzekła świat prostotą swego przesłania o miłosiernej miłości Boga – naszego Ojca. Audycje nagrywane w domu głównym Sióstr Terezjanek noszą tytuł: „Wśród róż. Wakacyjne ścieżki ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus”.
W roku jubileuszowym, w 150. urodziny i w 100-lecie beatyfikacji Św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Świętej od wielkich pragnień – zabieram Cię, Drogi Czytelniku, w podróż do miejsca, w którym żyła. Dołączam trochę wrażeń i refleksji.
W 150. rocznicę urodzin św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dla uczczenia jej Jubileuszu siostry Terezjanki wraz z innymi pątnikami uczestniczyli w pielgrzymce do Francji, podążając śladami św. Teresy z Lisieux.
Po śmierci biskupa łuckiego kościół św. Jakuba w Toruniu stał się miejscem szczególnej pamięci o biskupie. Do jego grobu zaczęli przyjeżdżać wszyscy ci, dla których był bliski. Myślimy tu przede wszystkim o kapłanach z diecezji łuckiej, siostrach terezjankach oraz o wiernych świeckich, głównie dawnych diecezjan, jak i mieszkańcach Torunia.
W sobotę, 10 czerwca, w naszym domu zakonnym przy ul. Artyleryjskiej w Suwałkach odbyły się ostatnie w tym roku szkolnym warsztaty formacyjno - artystyczne dla dzieci.
W sobotnie popołudnie, 10 czerwca, w naszym domu zakonnym przy ul. Artyleryjskiej w Suwałkach miało miejsce spotkanie młodych wolontariuszy. Po całorocznej posłudze podczas warsztatów dla dzieci przyszedł czas na podsumowanie i dziękczynienie.
W Podkowie Leśnej co roku na przełomie maja - czerwca odbywa się spotkanie osób modlących się za kapłanów. Tym razem odbyło się ono 10 czerwca, w oktawie Bożego Ciała. Mszę świętą w klasztornym ogrodzie odprawił krajowy duszpasterz Misji św. Tereski, ks. dr Ludwik Nowakowski. W Homilii celebrans poruszył temat „braku czasu i koncentracji w sprawach duchowych”.
Ostatnio nazwałam Tereskę bohaterką małego heroizmu, wszystko co czyniła, było małe i jednocześnie heroiczne w oczach Boga. Zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę naśladowanie św. Tereski nie jest wcale łatwe. Każdy idąc małą drogą musi sam odnaleźć pewien klucz, który mu pomoże w zrozumieniu i kroczeniu Jej śladami.
Po trzech latach pobytu w zgromadzeniu, przeczytałam jej Rękopisy. To był pierwszy etap fascynacji jej osobą, jej duchową drogą, doświadczeniami życia, które było bardzo trudne, twardym stąpaniem po ziemi, a zarazem niebywałym zaparciem się siebie samej w zwykłej codzienności.
Wiosną 1912 roku, Maria bliska załamania, spakowała się i nic nikomu nie mówiąc wyszła bez zamiaru powrotu. Podjęty przez nią krok dowodził jej krańcowej determinacji. Była bez przysłowiowego złamanego centa, bez znajomości angielskiego, bez świadomości, w jak wielkim kraju się znajduje. Schroniła się w kościele. Tam znalazły ją siostry zmartwychwstanki uczące w szkole przy parafii św. Wojciecha.
