Uroczystość Wszystkich Świętych jest szczególną okazją, aby wspólnie oddać cześć tym, którzy dzięki życiu pełnemu wiary, miłości i cierpliwego znoszenia codziennych trudności osiągnęli wieczną radość w niebie.
Otaczamy świętych miłością i szacunkiem, prosimy ich o wstawiennictwo u Boga, a przede wszystkim staramy się naśladować ich życie. Warto więc dzisiaj zastanowić się: kto spośród świętych jest dla mnie wzorem? Od kogo uczę się, jak dążyć do świętości?
Dla sióstr Terezjanek szczególnym wzorem jest nasza Patronka – św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. Ta niezwykła młoda kobieta osiągnęła szczyt świętości, podążając drogą dziecięctwa duchowego. Nie tylko sama stała się świętą, ale również swoim życiem i nauczaniem pociąga innych do Boga, wskazując, że świętość jest dostępna dla każdego.
Jaki jest zatem przepis na świętość według św. Teresy z Lisieux? Możemy go odkryć, przyglądając się treści jej Aktu ofiarowania się Miłości Miłosiernej. Znajdziemy w nim kilka ważnych wskazówek:
1. Pragnienie świętości
Pragnę wypełnić doskonale Twoją wolę i osiągnąć ten stopień chwały, który przygotowałeś mi w swym królestwie, jednym słowem, pragnę być Świętą.
Świętość zaczyna się od pragnienia serca. Teresa nie boi się wyrazić swojego największego marzenia. Chce być świętą i całkowicie wypełnić wolę Boga.
2. Pokorne przyjęcie własnych słabości
Czuję jednak moją słabość i proszę Cię, o mój Boże, Ty sam bądź moją Świętością.
Teresa ma świadomość własnych ograniczeń. Nie polega jednak wyłącznie na swoich siłach, lecz z ufnością powierza się Bogu, wiedząc, że to On jest źródłem wszelkiej świętości.
3. Ofiarowanie swojego życia Bogu przez zasługi Jezusa
Dałeś mi swego jedynego Syna, by stał się moim Zbawicielem i Oblubieńcem, to nieskończone skarby Jego zasług i do mnie należą, ofiaruję je Tobie z radością błagając, abyś patrzył na mnie już tylko przez Oblicze Jezusa i przez Jego Serce gorejące Miłością.
Droga do świętości nie opiera się na własnych zasługach. Teresa wie, że wszystko otrzymuje od Boga, a jej największym skarbem są zasługi Jezusa. Dlatego oddaje Mu siebie, ufając Jego miłości i miłosierdziu.
4. Zjednoczenie z Jezusem w Eucharystii
Pozostań we mnie jak w tabernakulum, nie oddalaj się nigdy od Twej małej hostii…
Teresa pragnie, aby Jezus był nieustannie obecny w jej sercu. Eucharystia staje się dla niej źródłem siły, miłości i jedności z Bogiem. To właśnie bliskość Jezusa pozwala jej wzrastać w świętości.
5. Wdzięczność i ufne przyjmowanie trudności
Dziękuję Ci, o mój Boże! za wszystkie łaski, jakimi mnie obdarzyłeś, a szczególnie za to, że mnie przeprowadziłeś przez próbę cierpienia.
Świętość wyraża się również w postawie wdzięczności – nie tylko za radości i otrzymane łaski, ale także za doświadczenia trudne i bolesne. Teresa uczy nas przyjmować je z ufnością, wierząc, że Bóg jest obecny w każdej chwili życia.
6. Prostota i zawierzenie
Pod wieczór życia stanę przed Tobą z pustymi rękoma, bo nie proszę Cię, Panie, byś liczył moje uczynki.
Teresa nie chce opierać swojej nadziei na własnych dokonaniach. Wie, że przed Bogiem może stanąć z ufnością dziecka, które wszystko otrzymuje od kochającego Ojca. Jej siłą jest prostota i całkowite zawierzenie Bożemu miłosierdziu.
7. Miłość jako najważniejsza zasada życia
Pragnąc, aby całe moje życie było aktem doskonałej Miłości, POŚWIĘCAM SIEBIE NA OFIARĘ CAŁOPALNĄ TWOJEJ MIŁOSIERNEJ MIŁOŚCI, błagając, byś mnie wyniszczał nieustannie, przelewając w mą duszę strumienie nieskończonej czułości, ukryte w Tobie, bym w ten sposób, o mój Boże, stała się Męczennicą Twej Miłości!
Miłość jest sercem terezjańskiej drogi do świętości. Teresa pragnie, aby każda chwila jej życia była odpowiedzią na miłość Boga. Oddaje Mu całkowicie siebie i pozwala, aby Jego miłość przemieniała jej serce.
8. Wytrwałość i wierność
Pragnę, mój Umiłowany, za każdym uderzeniem serca niezliczone razy ponawiać tę ofiarę, aż rozproszą się cienie i będę mogła ponawiać wyznanie mej Miłości w Wiekuistym Twarzą w Twarz.
Droga do świętości wymaga codziennej wierności. Teresa chce nieustannie ponawiać swoje oddanie Bogu, aż do spotkania z Nim w wieczności. Pokazuje nam, że miłość nie jest jednorazową deklaracją, ale wyborem ponawianym każdego dnia.
Święta Teresa z Lisieux przypomina nam, że świętość nie wymaga nadzwyczajnych czynów ani wielkich dokonań. Można do niej dojść przez pokorę, dziecięcą ufność, wdzięczność, zjednoczenie z Jezusem i wierną miłość w codzienności.
Najważniejsze jest oddanie Bogu całego serca i pozwolenie, aby Jego Miłość Miłosierna nas przemieniała. To właśnie jest mała droga Teresy – droga dostępna dla każdego, kto pragnie kochać Boga i pozwalać Mu prowadzić się ku świętości.
s. Bogumiła Ptasińska CST
