Przypowieść o talentach
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: „Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego Pana. Po dłuższym czasie powrócił Pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu Pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.
Mt 25,14-30
Ewangelia według świętego Mateusza stawia przed nami przypowieść o talentach, która mówi o zaufaniu, odpowiedzialności i naszej relacji z Bogiem.
Warto uświadomić sobie, jak ogromną wartością był jeden talent w starożytności – równał się on około 30 kilogramom złota. Oznacza to, że pan z Ewangelii darzył swoich sług ogromnym zaufaniem, powierzając im prawdziwie wielki majątek. Co więcej, znał ich doskonale – dał każdemu według jego indywidualnych zdolności.
Dokładnie tak samo postępuje Bóg z nami. On również obdarza każdego z nas różnymi darami i charyzmatami, takimi jak miłość, mądrość, radość, zdolność niesienia pomocy drugiemu człowiekowi czy wrażliwość. Zna nas lepiej niż ktokolwiek inny i wie dokładnie, komu i ile może powierzyć. Nie szufladkuje nas, ale szanuje nasz potencjał i oczekuje od nas pracowitości oraz współdziałania z Jego łaską, aby te dary nie zmalały, ale były pomnażane.
Spójrzmy jednak na postawę trzeciego sługi. Co ciekawe, on tych pieniędzy nie ukradł ani nie roztrwonił – on je po prostu zakopał. W swoim tłumaczeniu obwinia pana, wykrzywiając jego prawdziwy obraz, i tym fałszywym lękiem próbuje przykryć własne lenistwo oraz wygodę.
Jak często w naszym życiu duchowym popełniamy ten sam błąd? Podchodzimy do wiary tak, aby „się tylko nie wychylić”, niczym szczególnym się nie narazić, przetrwać w świętym spokoju i przeżyć tak, aby nikt nas nie męczył wymaganiami Ewangelii.
Zakopujemy dary, które otrzymaliśmy, bo bezpieczniej jest nic nie robić i unikać trudu oraz niewygody. Łatwiej przecież powiedzieć „nie umiem” niż „nie umiem, ale się nauczę”, albo „nie mam czasu” zamiast znaleźć chwilę, by pomóc. Ta przypowieść jest dla nas wezwaniem, by porzucić niepotrzebny lęk, wyjść ze swojej strefy komfortu i odważyć się żyć pełnią darów, które Bóg w nas złożył, służąc nimi innym na większą Jego chwałę.
s. Elżbieta Pukhalska CST
