„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Trzecia Niedziela Adwentu tradycyjnie jest nazywana niedzielą radości (gaudete), ze względu na antyfonę na wejście rozpoczynającą się od wezwania: Radujecie się zawsze w Panu. Kościół daje nam słowo mówiące o nadzieję i radości. Dziś jednak mało mamy powodów do radości i do wyrażenia nadziei.
Liturgia drugiej niedzieli Adwentu kieruje nasze oczy na postać Jana Chrzciciela, poprzednika Chrystusa, głos wołający na pustyni. Mówił o prostowaniu ścieżek, i sam radykalnie wkroczył na drogę nawrócenia. Jego wygląd, surowość życia i jednoznaczny przekaz przyciągał tłumy, które uwierzyły słowom Jana. Dlaczego?, bo żył tym, co głosił.
Święta Teresa od Dzieciątka Jezus jako karmelitanka bosa nie mogła podejmować działalności misyjnej w powszechnym rozumieniu słowa. Może być jednak wzorem dla tych, którzy idą za Chrystusem w życiu czynnym. 14 grudnia będziemy wspominać 93. rocznicę ogłoszenia św. Teresy od Dzieciątka Jezus Patronką Misji i misjonarzy (1927).
Misja św. Teresy od Dzieciątka Jezus, misja modlitwy za kapłanów, ze swoją małą drogą duchową, osadzona jest w duchowości karmelitańskiej. Święta Teresa była karmelitanką, przeszła duchową formację w karmelu w Lisieux. W jej pismach znajdujemy wiele cytatów i odniesień do pism świętej Teresy od Jezusa i do pism świętego Jana od Krzyża.
Rozpoczynamy Adwent, nowy Rok Liturgiczny, przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. Jesteśmy pobłogosławieni Słowem Bożym, które zawsze jest żywe. Ewangelia pierwszej Niedzieli Adwentu kilkakrotnie zaprasza nas do czuwania, bo nie wiemy kiedy Pan przyjdzie. Czuwajmy, abyśmy nie przespali swego życia, które ma nas przygotować na stanięcie twarzą w twarz z Bogiem.
Święci, przeżywając swoją pielgrzymkę doczesności, w łączności z Bogiem, odzwierciedlali w sobie nieustanne pragnienie spotkania z Bogiem twarzą w twarz. Ta tęsknota miała charakterystyczne rysy w postawie modlitwy, przyjmowanych sakramentach, wierności łasce, doskonałym wypełnieniu prawa czy miłości bliźniego aż do szaleństwa. Przeświadczenie o powołaniu do wieczności nie pozwoliła im zatrzymać się na ułudach doczesnego życia, ale patrzeć z tęsknotą i ufnością za prawdziwym życiem, które rozpocznie się w wieczności.
Dzisiejsza Liturgia Słowa zaprasza nas do niezwykłego spotkania z Chrystusem. Pierwsze czytanie i Ewangelia pokazują nam kierunek kroczenia za Chrystusem w kontekście poszukiwania mądrości. Tej mądrości zabrakło ewangelicznym pannom, które oczekiwały swego Oblubieńca. Zaniedbały i zlekceważyły to, co stanowi istotę obecności na weselu, dlatego poniosły surową karę.
W zalewie neopogaństwa, laicyzacji – osłabienia i odejścia od wiary wielu ludzi ochrzczonych, szerzącej się agresywnie ideologii LGBT i innych zagrożeń dla naszej wiary, nagląca staje się potrzeba budowania silnych wspólnot wiernych świeckich. Obecnie w dobie pandemii jeszcze bardzie spadła ilość wiernych uczestniczących w niedzielnej Eucharystii. Łatwo zaobserwować, że w kościele są przede wszystkim członkowie różnych wspólnot religijnych, liczba pozostałych wiernych nieustannie maleje.
“Eucharystia jest moją autostradą do Nieba”, tak powiedział o swojej duchowej drodze Carlo Acutis. Warto zapoznać dzieci i młodzież z postacią nowego błogosławionego, by odkryli w nim swojego przyjaciela i orędownika w niebie. Być może stanie się dla nich duchowym przewodnikiem i nauczy, jak kochać i adorować Jezusa Eucharystycznego w codziennym, zwykłym życiu.
W niedzielę 18 października, w całym Kościele przeżywamy Światowy Dzień Misyjny, rozpoczynający również Tydzień Misyjny. Święto zostało ustanowiony przez papieża Piusa XI, w 1926 r. jako dzień solidarności misyjnej z Kościołem katolickim. Tego dnia kierujemy wzrok na misjonarzy rozsianych w różnych zakątkach świata, którzy z oddaniem, troską, często w cierpieniu i doświadczeniach oddają życie za Ewangelię, głosząc Orędzie Zbawienia.
