„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
21 kwietnia, w drugi dzień świąt Wielkanocnych, cały świat obiegła wiadomość o śmierci papieża Franciszka. To dzień, w którym Pan wybiera zarówno dzień narodzin dla ziemi, jak i dzień narodzin dla nieba. Po długiej chorobie obustronnego zapalenia płuc i oskrzeli, papież zakończył swój 12-letni pontyfikat w pierwszym dniu Oktawy Wielkanocnej.
21 kwietnia, w drugi dzień Wielkanocy, cały świat obiegła wiadomość, że papież Franciszek odszedł. Pan wybiera dzień narodzin dla ziemi i dla nieba. Papież Franciszek zakończył swój 12-letni pontyfikat w pierwszym dniu Oktawy Wielkanocnej, po chorobie obustronnego zapalenia płuc i oskrzeli.
Teresa z Lisieux była w pełni świadoma surowości życia, które podjęła, przekraczając mury klasztoru tego pamiętnego dnia, 9 kwietnia 1888 roku. W pierwszych miesiącach pobytu w klasztorze wyznała, że „spotkała więcej cierni niż róż”. Poznawanie dynamicznej wspólnoty liczącej 26 sióstr, o średniej wieku 47 lat, o różnorodnych charakterach, temperamentach i wykształceniu, stanowiło duże wyzwanie dla Teresy, wszak owa różnorodność generuje różne konflikty.
Żelazny pierścień wojsk pruskich zacieśniał się bezlitośnie koło Alencon. Miasto przygotowywało się do obrony. Naczelnik departamentu rozkazał podminować wszystkie trzy mosty w mieście. Rodzina Martin, zamieszkała niedaleko jednego z nich, wyprowadziła się ze swego mieszkania do piwnicy. Tam urządzono prowizoryczną kuchnię, sypialnię i urządzono kącik dla córek do nauki.
Post jako praktyka duchowa związany jest nie tylko z pozostałymi tradycyjnymi praktykami wielkopostnymi – z modlitwą i jałmużną, ale z całym życiem duchowym człowieka. W żadnym wypadku nie można traktować go jako praktyki odosobnionej. Post jest czymś pomocniczym, owszem bardzo ważnym, ale tylko pomocniczym, służebnym w życiu ascetyczno-mistycznym.
Od 6 kwietnia 2024 r. do 1 maja 2025 r. obraz peregrynuje po archidiecezji częstochowskiej. W niedzielę 16 marca 2025 r. razem z siostrą Nikodemą Czerniecką w parafii św. Kazimierza w Częstochowie prowadziłyśmy rekolekcje przed peregrynacją cudownego obrazu Matki Bożej. Do posługi słowa zaprosił nas ks. proboszcz Łukasz Połacik.
Według Papieża Jana Pawła II miłość Józefa do Maryi ma jakby dwa etapy, dwie płaszczyzny. Jest to najpierw miłość ludzka, męska miłość do kobiety. Zewnętrznie wyraża się ona w akcie zaślubin, podpisaniu umowy małżeńskiej. Natomiast drugim etapem jest to, czego dokonał Duch Święty podczas objawienia, które Józef otrzymał we śnie i później, gdy wziął swą małżonkę do siebie.
Widok, jaki otwierał się przed kobietami był straszny. Tłum ludzi przewalał się przez ulicę. Każdy trzymał tobołek na plecach, a dzieci krzyczące i płaczące na rękach, i biegł. Byle dalej, byle dalej. Czasem tłum odskakiwał pod mury kamienic przed rozszalałymi końmi ciągnącymi w dzikim galopie armaty lub tabory wojskowe.
W Księdze Apokalipsy, która językiem symbolicznym, poprzez nadprzyrodzone wizje opisuje dzieje ostatecznej walki Kościoła o zbawienie wieczne, na samym końcu pojawia się obraz wspólnoty zbawionych jako Oblubienicy Baranka Syna Bożego. Jeden z Aniołów Bożych mówi do św. Jana Apostoła: „Chodź, ukażę ci Oblubienicę, Małżonkę Baranka. I uniósł mnie w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte – Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga” (Ap 21, 9-10).
Państwo Martin nie wzdrygali się przed przyjęciem obowiązków rodzicielskich, mając wyczulone sumienie na prawo Boże i dobro ojczyzny. I oto w trudnym dla Francji roku 1870 Zelia pragnie dać Kościołowi i Francji syna.
