„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Matkę Bernardę pamiętam z Rychnowa. Przyjechałam tam, gdy zlikwidowano Dom Dziecka w Parczewie. Dom Główny był wtedy w Ostródzie. Matka Bernarda przyjeżdżała do Rychnowa bardzo często. Kiedy przyjeżdżała zawsze uśmiechała się do sióstr. Z pewnością miała różne troski na urzędzie, ale nie okazywała bólu, choć siostry i tak go dostrzegały.
Matce Bernardzie zależało bardzo na dobru zgromadzenia i poszczególnej siostry. Często widziałam Matkę, gdy do nas przyjeżdżała, jak długimi godzinami trwała na modlitwie, a także leżącą krzyżem. Kiedy byłyśmy w nowicjacie Matka Bernarda każdą z nas polecała Panu Jezusowi umieszczając nas w Ranach Pana Jezusa. Ja byłam w Ranie Ramienia Pana Jezusa dźwigającego krzyż.
Matka Bernarda po przywitanius się zamieniła ze mną kilka słów. Z całego zachowania Matki i jej postawy wyczułam, że jest matka w ścisłym tego słowa znaczeniu. Mówiły o tym jej oczy pełne macierzyńskiego spojrzenia, jej uśmiech życzliwy i cała jej postawa. Co więcej, o prawdziwym macierzyństwie mówiło jej serce pełne dobroci.
Dzień Otwartej Furty był osadzony w rytmie codziennym naszej wspólnoty. Młodzi wzięli z nami udział w modlitwie brewiarzowej w południe i w nieszporach. Po strawie dla ducha czekała na nas kolacja. Nasyceni wszelkimi dobrami podsumowaliśmy dzień, dzieląc się owocami tego czasu. Każdy ruszył w drogę powrotną, w swoje strony.
Od pierwszego spotkania cała postawa Matki zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Matka Bernarda była pełna powagi, ale nie przytłaczającej, lecz promiennej, majestatycznej, a przy tym bardzo naturalnej. W Matce Bernardzie nie było pozy, lecz wielka prostota. Twarz Matki promieniała dobrocią i szczęściem, chociaż czasem odbijało się na niej cierpienie
Wielką dobroć i ustawiczną gotowość do dialogu z siostrami Matka Bernarda potrafiła godzić ze stanowczością i nazywaniem spraw po imieniu. Żadne poważne uchybienie nie uszło uwagi Matki Bernardy. Z wielką delikatnością pytała, wyjaśniała, prostowała, udzielała nagan i pokut. Wszystko to było opromienione ciepłem, serdecznością i miłością prawdziwie macierzyńską.
W ciągu pobytu Matki Bernardy w Stawiskach uczyłam się od niej cichości, pokory, pracowitości, umartwienia i ducha modlitwy - w czym Matka Bernarda zawsze przewodniczyła i była wzorem. Umiała każdego zrozumieć, pocieszyć, wspomóc, podtrzymać na duchu, pouczać delikatnie i zachęcić do wytrwałej miłości Pana Jezusa. Zawsze dawała przykład własnym życiem, a nie samym słowem.
W niedzielę 6 lutego 2022 roku w kościele św. Jakuba w Toruniu w o godz. 11.30 celebrowana była uroczysta msza święta z okazji 72. rocznicy śmierci Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka. Na Eucharystii zgromadzeni byli wierni parafii św. Jakuba oraz liczna delegacja sióstr Terezjanek na czele z Przełożoną Generalną s. Lucyną Lubińską CST.
Od momentu przybycia biskupa łuckiego do Zamku Bierzgłowskiego miejsce, które wcześniej kojarzone było głównie z domem rekolekcyjnym oraz domem wypoczynkowym dla księży, nabrało innego charakteru. Przede wszystkim stało się siedzibą nieformalnej łuckiej kurii diecezjalnej.
Matka Bernarda zasnęła w czasie modlitwy. Miała wówczas sen. Stanęły przy jej łóżku dwie zakonnice, jedną z nich była św. Teresa z Lisieux i powiedziała do Matki Bernardy: “Wstań i chodź!” Nie mogę wstać i chodzić, bo mam przykurczoną nogę, odpowiedziała Matka Bernarda. Święta Teresa powtórzyła jeszcze dwa razy polecenie i z uśmiechem odeszła.
