Z życia Zgromadzenia

Cisza wewnętrzna nie oznacza bierności ze strony Boga. Tym bardziej nie powinna być biernością człowieka. Teresa zrozumiała, że podczas niezdolności do modlitwy i praktykowania cnót, może dawać Jezusowi swoje małe „nic”, czyli drobne uczynki spełnione z miłością: uśmiech, czas ofiarowany bliźniemu, miłe słowo itp. Teresa z Lisieux wyraźnie podkreśla w swoim liście, że nie czyni tego, po to, by uzyskać uznanie w oczach Boga, by zasłużyć na Jego nagrodę, ale dlatego, że Go kocha i pragnie sprawić Bogu przyjemność.

Dnia 19 marca w Boliwii obchodzi się Dzień Ojca. Dzieci wpadły na pomysł, aby zaprosić tatusiów na wspólną zabawę i przygotowaną kolację. Było bardzo uroczyście. Nagraliśmy z dziećmi wspólny film, gdzie każde dziecko wypowiedziało się na temat: Kim jest dla mnie tata? Szczególnie warte uwagi były wypowiedzi najmłodszych wychowanków, którzy widzieli w swoich ojcach bohaterów, przystojnych i mądrych, nieustannie pracujących, ale posiadających takie umiejętności, jak łapanie myszy.

Trwająca wojna na Ukrainie, jest ogromną tragedią całego społeczeństwa ukraińskiego. Uruchamia również wielkie pokłady solidarności międzyludzkiej i szczerej troski o uciekających z terenów zagrożonych Ukraińców. Nie mniej wielkie wsparcie i szacunek należy się tym, którzy w wyniku zawieruchy wojennej pozostają w swoich domach, miastach i służą poszkodowanym.

Każdy człowiek na drodze wiary potrzebuje duchowego umocnienia. To właśnie okres Wielkiego Postu jest doskonałym czasem na formacyjne spotkania. Rozważanie drogi krzyżowej, śpiew Gorzkich Żali, spełnianie dobrych uczynków pobudza do jeszcze większej miłości Boga.

Nowicjat trwał 12 pełnych miesięcy, czasem był przedłużany o pół roku. Matka Bernarda była osobą w pełni oddaną Chrystusowi. Swoją gorliwością o zbawienie dusz i swoją żarliwą miłością, promieniowała na nowicjuszki. Modliła się gorąco indywidualnie i wspólnie o dobre powołania do Zgromadzenia. Często ze szczerym zaufaniem i głęboką ufnością mówiła do sióstr profesek o nowicjuszkach "Oto przyszłość Zgromadzenia”.

Kiedy zbliżał się czas moich ślubów wieczystych stawało przede mną pytanie jaki predykat będę nosiła. Jaki sobie wybrać? I w ogóle zaczęło się rodzić we mnie pytanie: Co to jest predykat? Podświadomie czułam, że jego wybór jest ważny. I miałam rację. Już wtedy pojmowałam go jako coś, co mnie będzie określało, co wyznaczy mi drogę, którą pójdę. I tak się stało.

Dwadzieścia dziewięć lat temu, 19 marca 1993 r. w uroczystość świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus otrzymało status zakonnego instytutu habitowego na prawie papieskim.

W bieżącym biuletynie zapraszamy do zapoznania się z rozważaniami drogi krzyżowej, które powstały w oparciu o życie, nauczanie i zachowaną korespondencję Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka. Mamy nadzieję, że opracowane teksty okażą się przydatną pomocą podczas pasyjnych medytacji oraz jeszcze bardziej przybliżą nam postać świętobliwego Ordynariusza diecezji łuckiej na Wołyniu.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za dar Twojej drogi krzyżowej i za to, że na jej ścieżkach spotkałem biskupa Szelążka. Chociaż jestem małym dzieckiem, już teraz mogą się uczyć od biskupa Adolfa Piotra, jak kochać i służyć drugiemu człowiekowi. Panie Jezu, pomóż mi naśladować biskupa Szelążka i spraw, abym z odwagą tak, jak on pokazywał innym, że Ty jesteś najważniejszy!

Biskup Adolf Piotr Szelążek w lipcu 1924 roku pojechał do Lisieux i poznał tam rodzoną siostrę św. Teresy od Dzieciątka Jezus – Paulinę Martin, która w karmelu otrzymała imię Agnieszka od Jezusa. Przez wiele lat pełniła ona funkcję przełożonej wspólnoty karmelitanek w Lisieux. Znajomość biskupa z m. Agnieszką przerodziła się w duchową przyjaźń. Niniejsza droga krzyżowa powstała w oparciu o zachowaną korespondencję między biskupem a m. Agnieszką.