„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Królowanie Chrystusa, w moim odczuciu, wyraża się przez potęgę Jego miłosiernej miłości. Chrystus jako Król i Pan czasu i wieczności, nieustannie pragnie obdarzać miłością mnie – biedną istotę … Więcej! On pragnie mojej miłości. Czy może być coś bardziej wspaniałego? Jako oblubienica Chrystusa Wiecznego Króla noszę obrączkę – znak zaślubin i wierności – zwłaszcza, niezachwianej wierności z Jego strony.
Uwieńczeniem dni skupienia i wyciszenia był Jubileusz 50-lecia ślubów zakonnych dwóch sióstr: s. Aleksandry Harmuszkiewicz i s. Serafiny Jankowskiej, obchodzony uroczyście. Otoczone modlitwą i siostrzaną życzliwością przeszło dwudziestu współsióstr, jubilatki otrzymały na głowę wianek z białych róż oraz świecę, jako wyraz czujności na przyjście Oblubieńca.
Matka Bernarda głęboko wierzyła, że tam gdzie zawodzą ludzie, Bóg zawieść nie może i na pewno przyjdzie z pomocą. Dlatego, chociaż obolała i cierpiąca, była człowiekiem pełnym wewnętrznego pokoju i otwarcia na sprawy innych, nieustannie zabiegającym o prawdziwą jedność i zgodę w powierzonych sobie wspólnotach.
W trwającym procesie zmierzającym do beatyfikacji Sł. Bożego Adolfa Piotra Szelążka, prezentujemy duchową jego sylwetkę, aby przypomnieć tę wielką postać Kościoła, jak również przybliżyć jego zaangażowanie w sprawy Kościoła, Ojczyzny, bliźniego.
Siostra Bernarda zawsze chętnie podejmowała wszystkie zlecone jej prace od tych najprostszych w kuchni, domu i ogrodzie, aż po organizowanie pracy na nowych placówkach. Dzięki zaletom jej serca i umysłu połączonym z wybitnym zmysłem organizacyjnym wielokrotnie pełniła funkcje Przełożonej domu.
Droga, którą Jezus prowadził m. Bernardę do siebie nie była łatwa i prosta. Gdy Genowefa podjęła decyzję o wstąpieniu do zakonu (miały to być prawdopodobnie Siostry Magdalenki w Krakowie) i wyjechała z domu, została w drodze okradziona ze wszystkich pieniędzy. W wyniku tego przykrego doświadczenia musiała zmienić plany i podjęć pracę.
O dzieciństwie i młodości matki Bernardy wiemy niewiele i to głównie dzięki spisanemu świadectwu jej młodszej siostry Heleny. Helena i Karol byli rodzeństwem z drugiego małżeństwa pana Franciszka Nakonowskiego. Genowefa jednak całym sercem kochała i szanowała zarówno swą drugą matkę, jak i młodsze rodzeństwo.
W najbliższym czasie na naszej stronie internetowej pragniemy udostępnić archiwalne materiały dotyczące matki Bernardy Nakonowskiej CST. Mamy nadzieję, że popularyzacja postaci tej niezwykłej Terezjanki, ukaże nadzwyczajne bogactwo jej osobowości i pobożności, zachęci do życia w duchowej gorliwości, a przede wszystkim zachwyci nas i duchowo umocni. Ufamy, że matka Bernarda Nakonowska stanie się dla wielu z nas przykładem prawości i wytrwałości w dążeniu do celu.
Serdecznie zapraszamy na dzień skupienia do Domu Generalnego w Podkowie Leśnej wszystkie młode osoby, które chciałyby spotkać się z siostrami Terezjankami, poznać charyzmat zgromadzenia oraz dowiedzieć się ciekawych rzeczy na temat małej drogi.
Zapraszamy serdecznie do lektury naszego terezjańskiego biuletynu. Znajdziecie w nim informacje na temat spotkań kolędowych w naszych wspólnotach oraz informacje o nowych inicjatywach na naszej stronie internetowej: kalendarzu wydarzeń oraz biskupiej "skarbonce".
