Adwent rozpoczyna nowy rok liturgiczny, czyli kościelny i w swojej strukturze dzieli się na dwie części. Pierwsza kierunkuje naszą uwagę na chwalebne przyjście Chrystusa w czasach ostatnich, tak zwaną Paruzje, druga część przygotowuje nas do przeżycia tajemnicy Wcielenia Boga.
W czasie adwentowego czuwania codziennie rano, a czasem ze względów duszpasterskich wieczorem, celebrowana jest Msza święta roratnia. Nazwa mszy pochodzi od jej introitu, który zaczyna się od słów rorate coeli desuper, czyli spuście rosę niebiosa. Charakterystycznym elementem rorat jest zapalanie świecy, zwanej roratką, która umieszczana jest w pobliżu ołtarza jedynie w adwencie. Symbolizuje Najświętszą Maryję Pannę.
Adwent powinien być dla nas czasem zwiększonej tęsknoty za Bogiem, za świętością, za głębszą modlitwą, za pełniejszym doświadczaniem Boga. Wzorem duchowej tęsknoty, za tym co wieczne i nieprzemijające jest dla wszystkich chrześcijan Matka Zbawiciela. Najświętsza Maryja uczy nas także czuwania.
Czuwać oznacza mieć oczy szeroko otwarte, nie dać się zwyciężyć znużeniu, czy zniechęceniu. Chodzi o to, by nieustannie być gotowym, by nie przespać pory, która niespodziewanie nadejdzie. Warto przeżywać adwentowe dni w łączności z Najświętszą Maryją Panną, która może nam pomóc właściwe przeżyć ten czas wzmożonego czuwania.
Uczestnicząc w roratach oddajemy cześć i chwałę Bogu razem z Maryją, która przez całe swoje życie zachowała czujność serca oraz gotowość pełnienia woli Bożej. Nie chodzi jednak tylko o obecność na porannej Mszy świętej, ale raczej o nabycie i zachowanie postawy otwartości na łaskę oraz uległości Duchowi Świętemu.
Prośmy Najświętszą Maryję Pannę, abyśmy w każdej chwili naszego życia potrafili z ufnością powierzać się Bogu. Niech tegoroczne adwentowe czuwanie sprawi, że nasze życie stanie się głębsze, piękniejsze i bardziej refleksyjne. Zatem czuwajmy!
s. Bogumiła Ptasińska CST
