„Ponieważ Jezus dał mi do zrozumienie, że krzyż jest środkiem, dzięki któremu On da mi dusze,
to im więcej ich przychodziło na moją drogę, tym bardziej przychodziło na mnie cierpienie”.
(św. Teresa od Dzieciątka Jezus )
Wracając z kościoła św. Anny w Rzymie, zobaczyłam wielki tum ratowników medycznych idących na audiencję z papieżem Franciszkiem. Ten tłum młodych ludzi z odblaskowymi krzyżami na plecach i sercu nasunął mi pewną refleksję o kompleksowym ratowaniu życia człowieka. Lekarze i ratownicy medyczni poświęcają swoje zdolności, energię i czas dla ratowania życia fizycznego, a świat zakonników i kapłanów ratuje dusze człowieka dla świata niebieskiego. Czy tak jest? Wiemy, że chorują systemy polityczne, ustawy, przepisy wymyślane naprędce, które rzekomo mają ułatwiać życie ludzkie. Jednak wszystko to, co wymyśla człowiek bez poszanowania godności i człowieka nie służy kompleksowej analizie ratowania osoby i nie przynosi dobrego owocu. “Medice, cura te ipsum”, lekarzu ulecz siebie samego, mówi łacińskie przysłowie. Pragniemy zdrowych i mądrych przepisów, by ratowanie życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci było normą i oczywistością.
Będąc osobą zakonną, noszącą na piersi krzyż Chrystusa powinnam wspierać lekarzy poprzez usilną modlitwę. Mając taką świadomość będę pewna, że ratunek przyjdzie od Pana, który będzie działał przez wrażliwe serce człowieka, by mógł ratować życie.
s. Agnieszka Jaworska CST
