„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Życie duchowe rozwija się w pierwszym rzędzie dzięki łasce Bożej, bo wszystko zależy do łaski, od daru Boga. Bóg zawsze jest pierwszy w działaniu w stosunku do człowieka. On pierwszy wyszedł zarówno ze inicjatywą stwórczą, jak i później, po grzechu pierworodnym, z inicjatywą zbawczą. Jednak Bóg w swojej mądrości, miłosierdziu i przedziwnej pedagogice działania, zawsze zostawia miejsce dla współpracy człowieka.
W Warszawie w dniach 26-28 listopada 2024 r. odbyło się specjalistyczne szkolenie dla pracowników i rzeczników prasowych instytucji kościelnych zorganizowane przez Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Warsztaty dotyczyły występów przed kamerą, mowy ciała w komunikacji społecznej, przygotowania wywiadów telewizyjnych i prasowych, komunikacji kryzysowej, a także sztucznej inteligencji i profesjonalnej obsługi mediów społecznościowych.
W poniedziałek, 11 listopada 2024 roku, przy parafii konkatedralnej w Suwałkach, odbył się koncert wspólnego śpiewania pieśni patriotycznych z okazji Narodowego Święta Niepodległości. Wydarzenie zgromadziło licznych miłośników śpiewu, a przede wszystkim patriotów, dla których wspólny śpiew był formą wyrażenia miłości do Ojczyzny i uczczenia kolejnej rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości.
Pierwsze opuszczenie na dłuższy czas domu rodzicielskiego przez dziecko jest zawsze bolesne dla rodziców, i dla dziecka: dla rodziców – bo dziecko stało się dla nich drugim „ja”, ich myślą, miłością, dumą i szczęściem; dla dziecka – bo w ojcu i matce znajdowało oparcie dla swego życia tak fizycznego jak i psychicznego, miejsce ucieczki przed niebezpieczeństwami, źródło radości i przyjemności.
Święci, przeżywając swoją pielgrzymkę przez doczesność, w jedności z Bogiem, odzwierciedlali nieustanne pragnienie spotkania z Nim twarzą w twarz. Ta tęsknota znajdowała odzwierciedlenie w modlitwie, sakramentach, wierności łasce, wypełnieniu prawa i miłości do bliźniego. Przeświadczenie o powołaniu do wieczności nie pozwalało im zatrzymać się na ułudach życia doczesnego; spoglądali na prawdziwe życie z tęsknotą i ufnością.
Niech nasza modlitwa za misjonarzy nieustannie trwa i umacnia tych, którzy poświęcili się głoszeniu Ewangelii, by Dobra Nowina o zmartwychwstaniu Syna Bożego dotarła do wszystkich ludzi poszukujących prawdy i zbawienia.
Kończy się październik, a wraz z nim wspólna parafialna modlitwa różańcowa, która jest już wpisana w tradycję Kościoła. Pamiętam z dzieciństwa, a potem z lat młodości, że w moim rodzinnym kościele na modlitwę różańcową przychodziło wiele osób. Wszystkie ławki były zajęte, a obraz mnóstwa różańców w dłoniach modlących się na zawsze pozostanie w mojej pamięci.
Trwając na modlitwie za misje, warto pamiętać również o tych, którzy zakończyli już swoją posługę misyjną i powrócili do swoich rodzinnych krajów. Wiele z tych osób nadal troszczy się o misje i animuje mnóstwo inicjatyw, które rozszerzają ducha misyjnego w Kościele.
Misjonarze często spotykają się z ubóstwem materialnym ludzi, do których zostali posłani. Sami niewiele mogą zdziałać bez naszej pomocy i wsparcia. Możemy im pomóc w walce z biedą i niesprawiedliwością poprzez ofiary składane na rzecz misji.
Nie wystarczy modlić się za misjonarzy pracujących na wszystkich kontynentach świata. Potrzebna jest jeszcze modlitwa w intencji nowych powołań misyjnych, by nigdy nie zabrakło tych, którzy poświęcą się pracy misyjnej.
