„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
W sobotę 5 października 2024 roku dwie siostry z wasilkowskiej wspólnoty sióstr Terezjanek uczestniczyły w pielgrzymce do Sanktuarium Maryjnego w Różanymstoku. Siostra Goretti Rogowska i Bogumiła Ptasińska pielgrzymowały z grupą Żywego Różańca z parafii Przemienia Pańskiego oraz parafii Matki Bożej Miłosierdzia w Wasilkowie.
„Nie dziwię się wcale, że zażyłość z Jezusem wydaje ci się nieco trudna do urzeczywistnienia. Nie można do niej dojść w jeden dzień. Lecz jestem pewna, że na tej wdzięcznej drodze wesprę cię o wiele skuteczniej wtedy, kiedy zostanę uwolniona od śmiertelnej powłoki”.
W dniach 28-30 września br. w konkatedrze suwalskiej przy której posługują siostry Terezjanki odbyło się Triduum ku czci św. Teresy od Dzieciątka Jezus, przed jej liturgicznym wspomnieniem. Tradycją jest, że trzy dni poprzedzające wspomnienie św. Teresy, siostry wraz z parafianami i przyjaciółmi gromadzą się w kościele, aby przy figurze św. Teresy, umieszczonej w bocznym ołtarzu, modlić się przez jej wstawiennictwo.
W niedzielę 22 września br. w Suwałkach już po raz trzeci odbył się Marsz dla Życia i Rodziny. Tegoroczne wydarzenie, zorganizowane pod hasłem „Zjednoczeni dla Życia, Rodziny, Ojczyzny” miało na celu promowanie wartości życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci oraz rodziny opartej na tradycyjnych fundamentach małżeństwa. Wydarzenie zgromadziło wiele osób, środowisk katolickich ze wszystkich suwalskich parafii dla których wartość życia jest fundamentem zdrowej, tradycyjnej rodziny.
Towarzyszymy Teresie, która zostaje oddana do szkoły (na pensje) do sióstr Benedyktynek. Jak sama wyznaje: były to najtrudniejsze lata w moim życiu. Teresa nie potrafiła odnaleźć się w Opactwie, zbudować relacji z rówieśniczkami. Szukała w swoim sercu odpowiedzi jak przetrwać ten trudny czas.
Dziecko w pierwszych tygodniach rozwijało się wspaniale. Jakby chcąc wywdzięczyć się matce za ból, którego było przyczyną, uśmiechało się do niej radośnie i rozmawiało z nią dziecięcym gaworzeniem. Niestety w krótkim czasie pojawił się u Józia kaszel połączony z bolesnym krztuszeniem.
W dniu profesji Teresa przedstawiała Jezusowi najśmielsze pragnienia i intencje. Czuła się jak Królowa, która ma prawo korzystać ze swego tytułu, by uzyskać u „Króla łaski dla Jego niewdzięcznych poddanych”. Prosiła za więźniów, chciała uwolnić wszystkie dusze w czyśćcu cierpiące, i nawrócić grzeszników. Wiele modliła się za Siostry, rodzinę, Ojca.
Rodzina to miejsce, gdzie uczymy się wartości, które będą towarzyszyć nam przez całe życie. To kim będziemy w życiu dorosłym kształtuje się w życiu rodzinnym, w środowisku, w którym wzrastaliśmy.
Pójście „małą drogą” św. Teresy wymaga pokory, zgody na własną słabość, niewystarczalność, na swoje duchowe ubóstwo. Zgoda na swoje ubóstwo i słabość nie jest łatwa dla naszego ego. Człowiek chce rządzić, chce kierować sobą i światem, chce sam układać swoje życie. Jednym z najtrudniejszych oczyszczających nas doświadczeń duchowych jest bezradność.
W obliczu przeciwności losu uczymy się przezwyciężać swoje słabości, a każda pokonana przeszkoda wzmacnia naszą siłę wewnętrzną. Doświadczenia, które często są trudne i wymagają od nas odwagi i wytrwałości w rzeczywistości hartują nas i naszego ducha.
