„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
W Tygodniu Modlitw o Powołania na terezjańskich stronach i mediach społecznościowych będziemy publikować świadectwa o powołaniu sióstr Terezjanek. Troska o nowe powołania do służby Bogu w Kościele wyraża się przede wszystkim w gorącej modlitwie za młodych ale również w pomocy w odczytywaniu i rozeznawaniu woli Bożej.
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus zachwyciła się milczącą postawą Maryi. Pokorne milczenie Matki Zbawiciela to modlitwa bez słów i bez obrazów. To adoracja tajemnic Bożych. Przez milczenie Maryja pozwoliła wejść Bogu w swoje życie i dokonać w nim zupełnego przewrotu.
Wspominając rocznicę przynależności do wielkiej Rodziny karmelitańskiej wyrażamy Bogu dziękczynienie za udział we wszystkich duchowych łaskach Karmelu oraz przywilej korzystania z Liturgii Zakonu Karmelitańskiego. Na mocy tejże przynależności nasze Zgromadzenie oraz Zakon Ojców Karmelitów mają prawo do wzajemnej łączności, współpracy i świadczenia sobie pomocy, zachowując jednocześnie własną odrębność i jurysdykcję.
W uwielbieniu Pana nieba i ziemi Matka Boża użycza swojego głosu wszystkim odkupionym stworzeniom, dlatego św. Teresa utożsamia się z głosem Najświętszej Dziewicy. W ten sposób wysławia Boga razem z Matką Kościoła za otrzymane łaski oraz odnajduje Boże miłosierdzie.
Dyspozycyjność Maryi, aby bezinteresownie służyć drugiemu człowiekowi, stała się motywacją dla św. Teresy. Poruszona służebną postawą Matki Bożej, zachwycona Jej dobrocią i gorliwością w okazywania innym pomocy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus zapragnęła, jak Matka Boża rozsiewać wszędzie ziarna miłosierdzia.
Pasterz woła po imieniu, każdą osobę, którą wybrał do Swojej misji, ale też do szczególnej bliskości i współpracy w dziele miłości i miłosierdzia na ziemi. Wszyscy wybrani – powołani, są Mu bliscy! Może do Ciebie umiłowany młody człowieku Bóg już posłał zawołanie: Pójdź za Mną!
"Do Terezjanek nigdy w życiu", to kolejne świadectwo o rozeznawaniu swojego powołania do życia konsekrowanego opowiedziane przez siostrę Antoninę Puchalską, terezjankę. Pan Bóg w swojej wyjątkowości ma niezliczoną ilość dróg w dotarciu do człowieka szukającego swego miejsca w świecie i Kościele. Stawia osoby, świadków wiary, dotyka słowem, wydarzeniem, aby pomóc w rozeznaniu swego powołania i podjęciu decyzji.
Wydaje się, że obecność biskupa Szelążka pośród biskupów polskich miała przede wszystkim wymowny, charakter symboliczny. Koleje jego życia, szczególnie ostatnie lata, czyniły go wyjątkowym świadkiem zachodzących przemian. On jako jeden z pierwszych spośród biskupów doświadczył „dobrodziejstw” nowego politycznego i społecznego porządku.
Św. Teresa zauważyła, że idąc w ślady Najświętszej Maryi Panny, łatwo osiągnie cel, jakim jest świętość i zjednoczenia z Bogiem w wieczności. Maryja jest nadprzyrodzonym światłem niezawodnie prowadzącym nas do celu. Jak latarnia morska wskazuje na morzu statkom bezpieczny ląd, tak Matka Zbawiciela, oświeca nam szlak blaskiem swoich cnót.
Jezus był Skarbem w łonie Najświętszej Maryi Panny. Maryja nieustannie adorowała Jezusa obecnego pod Jej Niepokalanym sercem. Św. Teresa po Komunii świętej, również pragnie adorować Jezusa w swojej duszy, chce jak Maryja strzec i chronić obecności Boga w swoim sercu.
