„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Wszędzie, zwłaszcza w hotelu przy klasztorze, w Karmelu, gdzie spoczywają doczesne szczątki Świętej i gdzie odprawiane są nabożeństwa również dla świeckich, w przylegającym do tego kościoła muzeum św. Tereski, w Buissonnets, w katedrze i w Bazylice odczuwa się żywą obecność św. Teresy.
W karmelitańskiej kaplicy, za kratami, w otoczeniu kwiatów spoczywają doczesne szczątki św. Teresy. W niejako odkrytej trumnie leży – jak prawdziwa – figura Świętej. Z początku myślałam, że to ciało Tereski wystawione na widok publiczny, tak jak innych świętych. Jednak się myliłam. Doczesne szczątki 24-letniej zmarłej były dwukrotnie ekshumowane, zanim spoczęły w poświęconej jej w tym celu karmelitańskiej kaplicy.
W muzeum św. Teresy znajdują się różne pamiątki nie tylko po rodzinie Martin, ale również po karmelitankach z czasu, gdy kolejne córki wstępowały do klasztoru: przybory krawieckie, narzędzia i wyroby koronkarskie, habity, zeszyty, kałamarze, pierwsze wydania Dziejów duszy po francusku i w innych językach.
Przez około 10 ostatnich lat dojrzewało we mnie pragnienie pielgrzymowania do tej miejscowości. Co jakiś czas szukałam w internecie ogłoszenia o pielgrzymce. Ze względu na sytuację w domu zależało mi na krótkim wyjeździe. W kwietniu 2025 roku znalazłam niemal idealną propozycję wśród ogłoszeń duszpasterskich z parafii w Otwocku.
W dniach 25–28 stycznia 2026 roku odbyło się spotkanie sióstr przełożonych niemal wszystkich wspólnot terezjańskich z Polski i z zagranicy z m. Łucją Mentel, przełożoną generalną. Był to czas bogaty w spotkania, rozmowy oraz dzielenie się siostrzanym życiem i doświadczeniem Boga.
W sobotę 31 stycznia 2026 roku w Wasilkowie odbył się Dzień Skupienia dla kobiet, które pragnęły zatrzymać się na chwilę, wyciszyć oraz pogłębić swoje życie duchowe w codziennym zabieganiu. Tematem dnia była duchowość św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Uczestniczki miały okazję poznać jej „małą drogę” – prostą, opartą na zaufaniu do Boga i miłości w zwyczajnych sprawach.
Przebywając w Rzymie, wciąż poszukiwałam miejsc związanych z obecnością św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Wiecznym Mieście. Marzyłam o dotarciu do Sali Książęcej, gdzie papież Leon XIII, podczas swego pontyfikatu, udzielał audiencji przybywającym pielgrzymom. Mnie osobiście nie udało się tam dostać, jednak uczyniła to siostra Weronika Mróz. Przemierzając liczne korytarze, krużganki i sale, dotarła do wspomnianej Sali Pałacu Apostolskiego.
Jednym z moich ulubionych miejsc modlitwy jest bazylika św. Sebastiana. Znajduje się ona za Murami Rzymu, przy Via Appia Antica, w sąsiedztwie kościoła „Quo vadis”. Choć droga do tych miejsc jest dość długa i liczy około 8 kilometrów, można ją pokonać pieszo w niespełna dwie godziny lub dojechać autobusami nr 118 i 218.
Za nami wyjątkowe spotkanie Dobroczyńców i Przyjaciół Misji w Oruro, w domu Sióstr Terezjanek w Podkowie Leśnej. Zaczęliśmy od wspólnego kolędowania i Eucharystii. Prawdziwą perłą spotkania zaraz po Mszy św. było świadectwo ks. Michała Misiudy. Usłyszeliśmy o jego pracy w Kazachstanie, Francji i Izraelu.
6 stycznia 2026 roku zostały zamknięte Drzwi Jubileuszowe w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Wydaje się, jakby to było zaledwie wczoraj, gdy Wieczne Miasto przygotowywało się do Jubileuszu, wprowadzając liczne udogodnienia dla turystów i pielgrzymów. Modernizowano stacje metra, przystanki autobusowe oraz poprawiano nawierzchnie dróg. Pomimo licznych utrudnień w codziennym funkcjonowaniu miasta, w powietrzu unosiła się radość i oczekiwanie na to, co miało nadejść.
