„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Przed kilkoma dniami przeżywaliśmy Uroczystość Bożego Narodzenia, a dziś kolejna, najstarsza w tradycji kościoła Uroczystość Epifanii, zwana Świętem Trzech Króli. W tym dniu obchodzimy ustanowiony przez papieża Piusa XI Światowy Dzień Misyjny Dzieci.
Chrystus powiedział o sobie: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Droga wiąże się z ciągłą zmianą, z pielgrzymowaniem. Jeżeli Chrystus jest naszą Drogą, to nasze życie ziemskie stanowi pielgrzymowanie, przemianę, której w Nim podlegamy.
2 stycznia 1873 roku w Alencon urodziła się Maria Franciszka Teresa Martin, czyli św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. Odkryła i pokazała całemu światu małą drogę do nieba, drogę ufności i całkowitego zawierzenia siebie łasce Bożej.
Betlejem - Dom Chleba. Tam właśnie przyszedł na świat Syn Boży - Zbawiciel, który zapowiadając ustanowienie Eucharystii powiedział: "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki". Ten sam Bóg, który historycznie przyszedł w postaci Nowonarodzonego Dziecka, dziś przychodzi w Tajemnicy Eucharystii, aby Boże Narodzenie mogło powtórzyć się w nas.
Św. Teresa wyznaje: „Dobry Bóg musiał użyć małego cudu, abym mogła w jednej chwili dojrzeć. I cud ten uczynił w niezapomnianą noc Bożego Narodzenia. Tej promiennej nocy, jaśniejącej szczęściem Przenajświętszej Trójcy, Jezus, wdzięczne małe Dziecię, ledwie od godziny na świecie, przemienił noc mojej duszy w potoki światła.
W dniu 14 grudnia 1925 roku, z polecenia Stolicy Apostolskiej, ks. biskup Adolf Piotr Szelążek objął diecezję łucką na Wołyniu. Z twórczą odwagą, a jednocześnie z nadprzyrodzoną roztropnością Sługa Boży biskup Adolf Piotr Szelążek kierował sprawami Kościoła na Wołyniu. Wobec powierzonych mu osób starał się być bardziej ojcem niż rządcą. W niełatwym czasie posługi w diecezji okazał się autentycznym świadkiem czynnej, bezwarunkowej miłości.
Przykład życia rodziców św. Teresy z Lisieux to wzór dla wszystkich rodzin katolickich. Św. Teresa odwoływała się często do życia rodzinnego, którego doświadczyła przed wstąpieniem do Karmelu. W Dziejach duszy opisuje szczęśliwe dni dzieciństwa, spacery z rodzicami poza miasto. Wtedy dusza jej przejmowała się wielkością Boga.
Teresa otrzymała łaskę „wyzwolenia z dziecinnych słabostek”. Jej wielkością jest pokora, a w tej pokorze – wielka ufność. Św. Teresa pokazała jak nauka Jezusa stała się bliska duszom małym i pokornym. Wskazała, że Bóg stał się bliski człowiekowi, stając się bezbronnym dzieckiem.
Jako dziecko, Teresa była grzeczna i pobożna, ale, jak sama wspomina, nadwrażliwa. Z byle powodu wybuchała płaczem, a kiedy ktoś próbował ją pocieszyć, zaczynała płakać jeszcze bardziej.
W Domu Pomocy Społecznej w Ścinawce Dolnej podopieczni sióstr Terezjanek niecierpliwie oczekiwali na przybycie św. Mikołaja. Kiedy nadszedł oczekiwany moment spotkania ze Świętym Biskupem z Miry chłopcy byli zachwyceni i podekscytowani. Pracownik DPS-u pan Michał Witomski przebrany w biskupi płaszcz i mitrę rozdawał w każdej grupie upragnione prezenty.
