„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Społeczność Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego przekazała pisemne podziękowanie za bezinteresowną i ofiarną pracę siostry Reginy Stadnik w szpitalu oraz pomoc okazaną chorym i personelowi przez Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciatka Jezus.
Centrum Pastoralne im. św. Teresy od Dzieciątka Jezus nadal udziela pomocą charytatywnej potrzebującym, choć tak naprawdę powoli kończymy wydawanie codziennych posiłków. W ostatnim czasie jedzenie otrzymywało codziennie 130 dzieci. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie pomoc dobroczyńców, wasza modlitwa i ofiary przekazane na ten cel. Dziękujemy!
Świadomie i dobrowolnie pragnę pomagać i właśnie to czynię! Już trzykrotnie oddałam krew na osocze, by uratować drugiemu człowiekowi życie… Do tego zobowiązuje mnie miłość Chrystusa.
Dzisiejsza Ewangelia stawia przed nami niezwykłą postać – Maryję, która w scenie zwiastowania wypowiada odwieczne słowo „tak”, dające przyzwolenie na objawienie się Jezusa – Boga. W ten sposób zaczyna się droga zawierzenia Maryi, poprzez codzienność, która jest zupełnie prosta.
Tegoroczne przeżywanie Adwentu jest inne niż zazwyczaj. Ten fakt wiąże się z sytuacją epidemiczną z jaką obecnie zmagamy się jako społeczeństwo. Jednak mimo ograniczeń chcemy w naszych wspólnotach Terezjańskiego Apostolstwa Ufności podtrzymywać relacje między sobą , dbać o kontakt z Panem Bogiem oraz sprawiać innym radość.
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus wyznała: „Kiedy tylko mogę, robię wszystko co w mojej mocy, by być radosną, by sprawiać drugim przyjemność”.
Teresa wyznaje – „Nade wszystko jednak naśladuję postawę Magdaleny, jej zadziwiającą lub raczej miłosną odwagę, która podbiła Jezusa, a mnie zachwyca. Biegnę do Jezusa z wielkim zaufaniem i miłością, choć nie jestem przecież wolna od grzechu śmiertelnego.
Nie wiem, jak mogłam się łudzić słodką myślą o wstąpieniu do Karmelu, będąc równocześnie jeszcze w dziecinnych powijakach! - mówi Teresa. Dobry Bóg musiał sprawić mały cud, bym w jednej chwili dojrzała; uczynił go w niezapomnianym dniu Bożego Narodzenia.
Po wydarzeniu w wieczór wigilijny, Teresa już nie była ta sama; Jezus przemienił jej serce! Teresa opisuje to wydarzenie: "W serce moje wstąpiła miłość połączona z pragnieniem zapomnienia o sobie, by innym sprawiać przyjemność, i od tej pory czułam się szczęśliwa”.
Tej nocy, w dzień Bożego Narodzenia, Bóg dokonał małego cudu w życiu Teresy. Otrzymała ona łaskę wyjścia z dzieciństwa, jednym słowem mówiąc łaskę całkowitego nawrócenia. A gdyby dzisiaj skończono z tradycją obdarowywania prezentami, z czym wiązalibyśmy przeżywanie Bożego Narodzenia?
