„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Pandemia zdaje się ukrywać. Na chwilę obecną jesteśmy informowani o bardzo pojedynczych przypadkach zachorowań wśród rodzin naszych podopiecznych. Dzięki Bogu! Wciąż pracujemy w Centrum Pastoralnym głosząc Dobrą Nowinę. Zawarłyśmy porozumienie z tutejszym Uniwersytetem i zdecydowaliśmy się, przyjąć na praktykę kilku studentów, co nas niesamowicie cieszy. Dzieci będą miały zapewnioną jeszcze lepszą opiekę i pomoc w nauce.
Sługa Boży biskup Adolf Piotr Szelążek był przekonany, że w dobie szeroko posuniętej laicyzacji oraz walki z religią, św. Teresa zwycięży w walce duchowej o sprawiedliwość i właściwe poszanowanie praw Chrystusowych. Ksiądz Biskup wierzył, że za wstawiennictwem Małej Świętej ludzie powrócą do Boga.
Przemierzając świadomie drogę własnego powołanie, na której jesteśmy zaproszeni do nieustannego wzrastania, rodzimy każdego dnia wewnętrznego w nas człowieka. Żaden dzień nie jest taki sam jak poprzedni i nigdy się już nie powtórzy. Każde wydarzenie, relacja kształtuje nas na nowo na tyle, na ile rozumiemy ją jako miłującą obecność Boga w naszym życiu.
Nasza codzienność, naznaczona jest różnymi kolorami, niczym tęcza. Ważne, aby nie uciekać i nie panikować, kiedy przyjdą chwile, które przysłowiowo „zwalają nas z nóg”. Bo Bóg jest z nami, i to jest pewne. Rozumienie zmieniającej się wokół nas rzeczywistości, to codzienność której poddawane jest nasze serce.
Jedną z trudniejszych lekcji, której doświadczamy w życiu, to poczucie własnej niemocy i ograniczoności. I choć upadki i grzech są wpisane w naszą naturę, skażoną grzechem pierworodnym, to doświadczenie tej prawdy na sobie samym niezmiernie boli. Jesteśmy w stanie wszystko zrozumieć, zaakceptować, do momentu, kiedy własna niemoc na tyle nas przytłacza, że jakoby bierze nad nami przewagę.
Pewnie nie jest nam obce milczenie, w którym dwie osoby nie komunikują ze sobą. Milczenie, które wynika z pychy i egoizmu. Są to trudne momenty, które dotykają relacji, rozpadu małżeństw, skłóconych rodzin.
Wielcy znawcy duchowości, mistrzowie życia monastycznego mawiali, że Bóg udziela się na tyle, na ile Go pragniemy, i przyzywamy Jego wstawiennictwa. To pokazuje, jak bardzo Bóg szanuje naszą wolność i uzależnia od tej wolności swoje przyjście. Możemy Go przyjąć albo odrzucić. Bóg, gdy przychodzi, zazwyczaj objawia się cicho i niepostrzeżenie, wybiera środki najbardziej niepozorne i nie przykuwające uwagę.
Codzienność naznaczona jest całą plejadą wydarzeń, w których uczestniczymy, zdążający pielgrzymi, aby w końcu rzucić się w ramiona Ojca. Każdego dnia, wieczorem zatrzymajmy się by stanąć w prawdzie wobec siebie i Boga. Tak jakbyśmy przeglądali się w lustrze naszej codzienności, w którym widać wyraźnie piękno i niedociągnięcia. Jeśli będziemy szczerzy, a lęk nie zagłuszy naszego sumienia, odkryjemy prawdę o sobie.
Żyjemy w świecie, w którym wszystko dzieje się bardzo szybko. Biegniemy w pogoni za następnym dniem, nie zauważając, że ten, w którym uczestniczymy jest usłany różnymi darami. Taki pośpiech zamyka nas na umiejętność dostrzegania w codzienności śladów Boga. Chroniczny brak czasu dotyka niejednego z nas, a życie w rutynie, to plaga naszych czasów.
Analizując pisma biskupa, można zauważyć ewolucję jego relacji z Bogiem. W życiu duchowym przechodził od duchowości naznaczonej rygoryzmem jansenistycznym do postawy afirmacji ojcowskiej dobroci. Religijność w jego życiu charakteryzowała się głęboką pobożnością, niezależnie od warunków zewnętrznych.
