Z życia Zgromadzenia

W bieżącym biuletynie zapraszamy do zapoznania się z rozważaniami drogi krzyżowej, które powstały w oparciu o życie, nauczanie i zachowaną korespondencję Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka. Mamy nadzieję, że opracowane teksty okażą się przydatną pomocą podczas pasyjnych medytacji oraz jeszcze bardziej przybliżą nam postać świętobliwego Ordynariusza diecezji łuckiej na Wołyniu.

Dziękuję Ci, Panie Jezu, za dar Twojej drogi krzyżowej i za to, że na jej ścieżkach spotkałem biskupa Szelążka. Chociaż jestem małym dzieckiem, już teraz mogą się uczyć od biskupa Adolfa Piotra, jak kochać i służyć drugiemu człowiekowi. Panie Jezu, pomóż mi naśladować biskupa Szelążka i spraw, abym z odwagą tak, jak on pokazywał innym, że Ty jesteś najważniejszy!

Biskup Adolf Piotr Szelążek w lipcu 1924 roku pojechał do Lisieux i poznał tam rodzoną siostrę św. Teresy od Dzieciątka Jezus – Paulinę Martin, która w karmelu otrzymała imię Agnieszka od Jezusa. Przez wiele lat pełniła ona funkcję przełożonej wspólnoty karmelitanek w Lisieux. Znajomość biskupa z m. Agnieszką przerodziła się w duchową przyjaźń. Niniejsza droga krzyżowa powstała w oparciu o zachowaną korespondencję między biskupem a m. Agnieszką.

W naszym najnowszym biuletynie znajdziecie informacje na temat sytuacji sióstr Terezjanek pracujących na Ukrainie, które przygotowała siostra Dawida Prusińska CST przy współpracy z siostrami z Łucka i Berdyczowa. W biuletynie umieszczona jest również relacja z obchodów 72. rocznicy śmierci Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka oraz opis jubileuszowych uroczystości 50-lecia ślubów zakonnych siostry Aleksandry Harmuszkiewicz i Serafiny Jankowskiej CST.

W obliczu toczącej się wojny na Ukrainie, siostry Terezjanki posługujące w Łucku i Berdyczowie przychodzą z pomocą swoim braciom i siostrom cierpiącym i potrzebującym w wyniku rosyjskiej agresji. Ich domy stają się tymczasowym mieszkaniem dla wielu osób, a one same dzielą z nimi ich ból, cierpienie i niepewność. Solidarność, z tymi którzy w jednej chwili tracą wszystko, to największy imperatyw okazywanego serca i współczucia, które przynagla do działania.

Wczesnym rankiem 24 lutego 2022 r. rosyjskie wojska wkroczyły na terytorium Ukrainy ze wszystkich stron, również z terytorium Białorusi. W czwartkowy poranek strzały było słychać praktycznie w całej Ukrainie. Informacja wstrząsnęła całym światem, po desperackiej wypowiedzi Władimira Putina, prezydenta Rosji: „Ci, którzy będą próbowali nam przeszkodzić, spotkają się z odpowiedzią militarną, która doprowadzi do konsekwencji, z jakimi się nie spotkaliście”.

W nowicjacie zrodziły się trudności w moim powołaniu i postanowiłam odejść oznajmiając o tym siostrze Mistrzyni. Wkrótce potem przyszła do mnie Matka Bernarda na rozmowę odnośnie mojego postanowienia. Kiedy wyjawiłam jej swoje wątpliwości, które mnie dręczyły, powiedziała mi ze spokojem: Niech siostra najpierw odprawi nowennę do Najświętszego Serca Pana Jezusa, prosząc o światło.

Z pierwszymi dniami lutego z nowymi siłami powróciłyśmy do pracy w Centrum Pastoralnym. Zrobiło się ponownie gwarnie i radośnie. Postanowiłyśmy, mimo wciąż trwającej pandemii, pomału wracać do normalności. W tym roku przyjęłyśmy do Centrum około 60-cioro dzieci. Zmniejszyłyśmy liczbę podopiecznych do najbardziej potrzebujących i znajdujących się w sytuacji bardzo trudnej.

W sobotę 26 lutego br., w Podkowie Leśnej odbyło się spotkanie dzieci należących do Misji św. Teresy od Dzieciątka Jezus i scholi. W tym dniu dzieci modliły się za Ukrainę. Treść odczytanej Ewangelii z niedzieli: o niewidomym, który potrzebuje przewodnika, o uczniu, który nie przewyższa nauczyciela, o belce i drzazdze w oku, o dobrych owocach z dobrego drzewa, zachęciła wszystkich do czynienia dobrych uczynków.

Predykat od Matki Bożej Miłosierdzia wiążę z tajemnicą i osobą Matki Bożej Miłosierdzia, która jest nadzieją dla mnie, Zgromadzenia i świata. Miłość Miłosierną rozumiem jako uobecnienie Boga pełnego miłości, przebaczenia i pomocnej dłoni, a dzieje się to przez moją modlitwę, słowo i pracę w kuchni.