„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Teresa przez siedem lat życia zakonnego przeżywała oschłości na modlitwie wewnętrznej. Dla karmelitanki, która codziennie spędza od czterech do pięciu godzin na modlitwie, takie doświadczenie, musiało być dotkliwe. Na modlitwie Teresa szukała Boga dla Niego samego. I wówczas nawet w oschłości są użyteczne, ponieważ świadczą, że nie idziemy na modlitwę dla zaspokojenia własnych uczuć, lecz dla samego Boga.
Jestem bardzo małą duszą, która może ofiarować dobremu Bogu tylko bardzo małe rzeczy. Małe dziecko będzie rzucało kwiaty, otoczy swoimi wonnościami tron królewski, swoim srebrzystym głosem będzie śpiewać pieśń Miłości.
Zjednoczenie z Bogiem nie następuje przez rozłam psychiczny, lecz wówczas gdy nasze serce, zapominając całkowicie o sobie, powierza się Bogu i nieustannie się modli. W ten sposób Teresa doświadcza mocy łaski: Uznając swoją słabość, doświadcza obecności i potęgi Pana Jezusa.
Trwając w adwentowym zamyśleniu i oczekiwaniu na przyjście Dzieciątka Jezus, serdecznie zapraszamy do wspólnej modlitwy z całym naszym Zgromadzeniem Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus nowenną: "Jedyna moja Miłość". W modlitwie tej przez kolejne dni wraz ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus będziemy zgłębiać cnoty dziecięctwa Bożego.
Doktryna Teresy opiera się na nauce św. Jana od Krzyża. Mamy stawać przed Bogiem z rękami pustymi. Można by to nazwać zanurzeniem całej naszej istoty w promieniach Duch Świętego, by On mógł działać mimo naszych nieuniknionych słabości. Jest to czynne otwarcie się na działanie Ducha Świętego w nas.
Chcąc zrozumieć terezjańskie zawierzenie, musimy przyjąć, że jesteśmy przybranymi dziećmi Boga w znaczeniu tak ścisłym, jak Słowo jest Jego Synem z natury i dlatego droga dziecięctwa jest tak ważna. Jest to tajemnica Chrystusa, którą On objawił swoim uczniom. Jedynie duch dziecięctwa pozwala zbadać głębiny Ojca.
Teresa uznaje swoja niemoc i ma przekonanie, że Bóg w swoim miłosierdziu przyjdzie jej na pomoc. Jezusowe ramiona dźwigają ją do Ojca, który jest źródłem wszelkiej świętości. Stąd rodzi się w niej dwojaka postawa: oddanie siebie Miłości miłosiernej i ślepe zaufanie tej Miłości. Owocem takiej postawy jest miłosierne zawierzenie Jezusowi.
Teresa wpatrzona w niebo, zrozumiała, że nie ma takich schodów, po których mogłaby wznieść się wzwyż, lecz jest winda, za pomocą której sam Bóg zstępuje do człowieka. Teresa nie liczy na własne zasługi ascetyczne, lecz tylko na Boże Miłosierdzie, czego obrazem jest winda.
Teresa doświadczyła własnej słabości i rozdarcia między pragnieniem zdobycia góry, której szczyt sięga głębi nieba, a rzeczywistością, której obrazem jest ziarnko piach deptane stopami przechodniów. Nie przestała jednak dążyć do świętości w warunkach codziennego życia.
Minął rok. Mania nie odczuwała żadnej poprawy. Nadal leżała w łóżku jak sparaliżowana. Nadal targały nią dreszcze. I jeszcze na dodatek spuchła tak bardzo, że trudno było w niej rozpoznać niegdyś szczuplutką, zawsze radosną dziewczynę. Była bliska załamania. Początkowo odwiedzały ją koleżanki, okazując zainteresowanie i współczucie. Jednak w końcu znudziły się im wizyty u chorej Mani. Kiedyś na odchodne powiedziały, że nigdy już nie wyzdrowieje.
