„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Jezus z upodobaniem pokazuje mi jedyną drogę, która prowadzi do Boskiego ogniska, a tą drogą jest ufność małego dziecka, co bez obawy zasypia w ramionach Ojca. Nigdy nie można dość ufać dobremu i potężnemu Bogu. Wszystko otrzymujemy od Niego według stopnia ufności.
Katecheza wyszła nam naprawdę super. Dużo radości, prac ręcznych, które cieszą oczy, można bylo coś przegryźć oraz spokojnie odetchnąć, choć na chwilę.... W sobotę 17 grudnia zakończyliśmy na ten rok nasze zadanie tutejszym słynnym spotkaniem przy czekoladzie i buńuelo z zadumą nad zbliżającym się narodzeniem naszego Pana. Niech On wszystkim Wam błogosławi i wynagrodzi swoim uśmiechem. Niech Jego narodzenie wypełni wszelkie potrzeby Waszych serc.
Jezus nie żąda wielkich czynów, ale jedynie zdania się na Niego i wdzięczności. Wdzięczność jest tym, co najbardziej przyciąga łaski Boże. Gdy dziękujemy za dobrodziejstwa, Bóg jest wzruszony i spieszy, by dać nam dziesięć nowych łask, a jeśli dziękujemy, to jakże nieobliczalne jest pomnożenie łask.
W sobotnie popołudnie, 17 grudnia, w domu zakonnym w Suwałkach odbyło się spotkanie formacyjno - warsztatowe dla wolontariuszy, którzy posługują w czasie warsztatów dla dzieci.
Doświadczamy radości. W bieżącym roku 2 stycznia czcimy wraz z całym Kościołem Jubileusz 150. rocznicy urodzin naszej Patronki św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ten piękny Jubileusz jest dla nas wyróżnieniem, by dać świadectwo o bliskości ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus w codzienności naszego życia zakonnego.
Orędzie Teresy jest adresowane do ludzi słabych, ale pod warunkiem, że uznają oni swoją słabość i zawierzą Bogu. Jest skierowane do ludzi małej wiary, którzy pragną wyrzec się siebie, odzyskać zdrowie i ukochać Boga. Nauka Teresy adresowana jest do kuszonych przeciwko nadziei, do pozbawionych wyjścia... Bóg przychodzi do człowieka i unosi go w górę.
Dobry Bóg zechciał przeprowadzić moją duszę przez wiele rodzajów doświadczeń, wiele wycierpiałam od czasu, gdy jestem na ziemi, ale jeżeli w dzieciństwie cierpiałam ze smutkiem, to teraz nie cierpię już w taki sposób, tylko w radości i pokoju, jestem naprawdę szczęśliwa, że cierpię.
Teresa zrozumiała, że nie chodzi o to, by ona miłowała Boga, lecz by dała się miłować przez Niego. Odkrycie tej miłości to również nawrócenie. To nie człowiek nawraca się do Boga, to Bóg zwraca się do człowieka w Jezusie Chrystusie i prosi, by przyjął tę miłość i Mu się powierzył.
Zachowywać słowa Jezusa – oto jedyny warunek naszego szczęścia, dowód miłości naszej dla Niego. Ale czymże jest to słowo? Zdaje mi się, że słowo Jezusa to On sam. On Jezus, Słowo, Słowo Boże!
Teresa doskonale to zrozumiała i kiedy zaczęła odmawiać Ojcze nasz, zatrzymywała się i nie mogła iść dalej, Zrozumiała to, co my ujrzymy dopiero w wieczności. Jednym słowem, już na ziemi kosztowała nieba i nie wyobrażała sobie, co więcej może czekać ją w niebie.
