„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Jezus przyszedł do ubogich, chorych i grzesznych, inaczej mówiąc do wszystkich, którzy się źle mają. Jeżeli zaliczymy się do grona sprawiedliwych, bogatych, “porządnych”, nie będziemy potrzebowali miłosierdzia Jezusowego, licząc na własne siły. Bóg poszukuje ubogich sercem.
Oto istota całej terezjańskiej duchowości. Gdy Miłość Miłosierna pozwoli nam zrozumieć sens uniżenia, wtedy nie tylko odkryjemy prawdę o własnej nicości, ale i urok swej nędzy i zaczniemy smakować słodyczy tego, że jesteśmy nicością. Stając się próżnią, jesteśmy gotowi, by ogarnął nas potok miłości trynitarnej.
Miłość, o której mówi Teresa, nie polega na wielkoduszności i nie jest zależna od naszej woli. Jest to miłość zstępująca z wysoka, z Serca Trójcy, by zanurzyć się w naszej nicości. Bez odkrycia nicości i ofiarowania jej Bogu, Jego miłość nie może nas napełnić.
Cały świat widzialny i niewidzialny został stworzony przez Boga. W opisie stworzenia świata w Księdze Rodzaju wielokrotnie powtarzają się słowa: „Bóg rzekł”, a w opisie stworzenia człowieka słowo: „tchnął”. Bóg stwarza przez swoje Słowo i Tchnienie.
Pod koniec listopada rozpoczął się czas adwentowego czuwania, który również zachęca nas do tego, by wznieść nasze serca ku niebu i trwać w oczekiwaniu na przyjście Chrystusa. Warto być przygotowanym na spotkanie ze Zbawicielem. Tymczasem zapraszamy was do lektury naszego najnowszego biuletynu, w którym między innymi znajdziecie zaproszenie na Pielgrzymkę do Francji śladami św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Odwiedzając miejsca związane życiem św. Teresy z Lisieux chcemy uczcić Jubileusz 150. rocznicy Jej urodzin.
Początki kalendarza adwentowego sięgają podobno 1851 roku. W pierwotnym zamyśle kalendarz adwentowy miał być zachętą do intensywnego i twórczego przygotowania się do świąt Bożego Narodzenia i wzmacniać radość z oczekiwania na Dzieciątko Boże. Już wtedy przyjął się zwyczaj, aby każdego dnia wieszać w domu obrazek dotyczący świąt i przyjścia na świat Jezusa.
Nie jest najważniejsze, by siebie poznać, lecz by poznać miłość Boga do nas. Tej miłości uczymy się nie z książek, lecz przez modlitwę do Boga. Wówczas to, co jest zbyt trudne, a nawet niemożliwe, staje się możliwe do zrealizowania dzięki modlitwie.
Uczestnicząc w roratach oddajemy cześć i chwałę Bogu razem z Maryją, która przez całe swoje życie zachowała czujność serca oraz gotowość pełnienia woli Bożej. Nie chodzi jednak tylko o obecność na porannej Mszy świętej, ale raczej o nabycie i zachowanie postawy otwartości na łaskę oraz uległości Duchowi Świętemu.
Modlitwa Teresy jest prośbą dziecka, które wszystkiego oczekuje od Ojca, a jednocześnie spoczywa w Jego ramionach, wiedząc, ze jest kochane i wysłuchane. Teresa bardzo lubiła modlitwę milczenia i zawierzenia, podczas której trwała przed Ojcem. Jej modlitwa nie zamyka się nigdy w formułkach, ona rozmawia z Bogiem swobodnie jak dziecko.
Zamiast unikania trudnych zadań, zamiast ucieczki od kogoś z trudnym charakterem, mamy żyć w tej rzeczywistości. Zanurzyć się w codzienności takiej, jaka jest i w niej się uświęcać. Najbardziej zwykła codzienność staje się podstawą życia Bożego. Zawierzenie nie czyni życia łatwiejszym, lecz pomaga nam w trudnościach za pomocą najprostszych środków.
