„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Doświadczamy radości. W bieżącym roku 2 stycznia czcimy wraz z całym Kościołem Jubileusz 150. rocznicy urodzin naszej Patronki św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ten piękny Jubileusz jest dla nas wyróżnieniem, by dać świadectwo o bliskości ze św. Teresą od Dzieciątka Jezus w codzienności naszego życia zakonnego.
Orędzie Teresy jest adresowane do ludzi słabych, ale pod warunkiem, że uznają oni swoją słabość i zawierzą Bogu. Jest skierowane do ludzi małej wiary, którzy pragną wyrzec się siebie, odzyskać zdrowie i ukochać Boga. Nauka Teresy adresowana jest do kuszonych przeciwko nadziei, do pozbawionych wyjścia... Bóg przychodzi do człowieka i unosi go w górę.
Dobry Bóg zechciał przeprowadzić moją duszę przez wiele rodzajów doświadczeń, wiele wycierpiałam od czasu, gdy jestem na ziemi, ale jeżeli w dzieciństwie cierpiałam ze smutkiem, to teraz nie cierpię już w taki sposób, tylko w radości i pokoju, jestem naprawdę szczęśliwa, że cierpię.
Teresa zrozumiała, że nie chodzi o to, by ona miłowała Boga, lecz by dała się miłować przez Niego. Odkrycie tej miłości to również nawrócenie. To nie człowiek nawraca się do Boga, to Bóg zwraca się do człowieka w Jezusie Chrystusie i prosi, by przyjął tę miłość i Mu się powierzył.
Zachowywać słowa Jezusa – oto jedyny warunek naszego szczęścia, dowód miłości naszej dla Niego. Ale czymże jest to słowo? Zdaje mi się, że słowo Jezusa to On sam. On Jezus, Słowo, Słowo Boże!
Teresa doskonale to zrozumiała i kiedy zaczęła odmawiać Ojcze nasz, zatrzymywała się i nie mogła iść dalej, Zrozumiała to, co my ujrzymy dopiero w wieczności. Jednym słowem, już na ziemi kosztowała nieba i nie wyobrażała sobie, co więcej może czekać ją w niebie.
Znam tylko jeden sposób osiągnięcia doskonałości, to jest miłość. Jezus płonie miłością do nas. Wpatruj się w Jezusa w Jego Oblicze, tam zobaczysz jak On nas miłuje. Jeden akt miłości pozwoli nam lepiej poznać Jezusa, zbliży nas do Niego na całą wieczność.
Fundamentem modlitwy Teresy jest miłosne milczenie. Wycisza siebie, aby móc słuchać Boga. Gdy ona milknie, Bóg może przemawiać. Teresa jest szczera i wyznaje, że nie pociągają jej wzniosłe, gotowe modlitwy, z wyjątkiem modlitwy liturgicznej.
Jezus żąda, byś Mu oddała wszystko, wszystko, wszystko tak jak można wymagać od największych świętych. Nie bój się, im będziesz biedniejsza, tym bardziej Cię Jezus pokocha. Jestem uboga, ale Pan Bóg daje mi wszystko, w miarę jak zachodzi tego potrzeba.
Teresa przez siedem lat życia zakonnego przeżywała oschłości na modlitwie wewnętrznej. Dla karmelitanki, która codziennie spędza od czterech do pięciu godzin na modlitwie, takie doświadczenie, musiało być dotkliwe. Na modlitwie Teresa szukała Boga dla Niego samego. I wówczas nawet w oschłości są użyteczne, ponieważ świadczą, że nie idziemy na modlitwę dla zaspokojenia własnych uczuć, lecz dla samego Boga.
