Z życia Zgromadzenia

Po śmierci żony Ludwik Martin został samotnym wdowcem z pięcioma córkami. Rodzina Guerin zaproponowała Ludwikowi pomoc w opiece i wychowaniu dzieci, dlatego zdecydował się na przeprowadzkę do Lisieux. Zmiana miejsca zamieszkania pomogła nie tylko dzieciom, ale również panu Martin. W nowym domu łatwiej było mu uprać się z żałobą po stracie ukochanej żony i rozpocząć nowy etap życia. 

Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus od 30 lat nosi status zakonnego instytutu habitowego na prawie papieskim. 1 lutego 1993 r. Ojciec święty Jan Paweł II, po zapoznaniu się z pozytywną opinią Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego, przychylił się do prośby przedstawionej przez Arcybiskupa Warszawskiego, kard. Józefa Glempa. W uroczystość świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, 19 marca 1993 r. został wydany stosowny dekret potwierdzający fakt zatwierdzenia Zgromadzenia na prawo papieskie.

Kiedy byłam mała Teresa i jej „Dzieje duszy” zachwyciły mnie totalnie. Jej język pełen odniesień do przyrody i zwierząt, osłodzone opisy zmagań, dla mnie 8-12 letniej dziewczynki były cudowne. Chciałam być taka jak ona, albo raczej chciałam być nią. Takie spojrzenie i podejście musiało runąć, nie było wyjścia. Coraz więcej rzeczy w jej rękopisach zaczęło mi przeszkadzać.

Święta Tereska wkroczyła w moje życie kiedy losowałam Patrona na rok 2023. Ta pełna miłości Święta stanęła na mojej drodze kiedy zapragnęłam spotykać Jezusa w moim sercu, wchodzić w głąb relacji z Bogiem. Bliskość małej Teresy jest dla mnie niesamowita, bo otwiera mnie na nowe relacje i życiowe doświadczenia.

Rodzina państwa Martin przeżywała swoje codzienne życie we wspólnocie wiary, miłości i nadziei. Niestety ich spokojną koegzystencję zburzyła choroba nowotworowa Zelii. Śmierć Zelii miała ogromny wpływ na dalsze funkcjonowanie rodziny Martin, a szczególnie na dalszy rozwój duchowy i emocjonalny najmłodszego dziecka w rodzinie - Teresy.

Młodość sprawia, że człowiek poszukuje ideałów. Zachwyca się nimi, chce je osiągać, chce nimi żyć. Tak też było i w moim młodym życiu. Obserwując świat ludzkich działań i myśli rodziły się we mnie pragnienia przepełnione ideałami czasami może nawet tak wielkimi, że nie realnymi. Zadawałam sobie wiele pytań. Kim być? Jak żyć? Od Kogo czerpać wzorce?

W pierwszą sobotę marca w Podkowie Leśnej odbył się Dzień Otwartej Furty. Na nasze zaproszenie odpowiedziała dwójka młodych ludzi Ewelina z Pruszkowa i Kacper z Warszawy. Mogli oni spędzić z nami ten dzień włączając się w zwyczajny sobotni rytm naszej wspólnoty.

Mania pamiętała o przyrzeczeniu złożonym Matce Bożej. Targał nią wewnętrzny niepokój, że zwleka z realizacją ślubów. Podczas każdej rozmowy z księdzem proboszczem stale pytała o możliwość pójścia do klasztoru. Niestety, wstąpienie do zakonu w pierwszym roku dwudziestego stulecia nie było łatwym przedsięwzięciem, a właściwie było to wręcz niemożliwe.

Dnia 27 grudnia 1949 roku, czyli w oktawie świąt Bożego Narodzenia, biskup łucki zachorował na grypę. Ta niegroźna z początku choroba zakończyła się jednak dla ordynariusza łuckiego śmiercią. Opis ostatnich dni biskupa znajdujemy w kilku źródłach, szczególnie sporządzonych przez siostry franciszkanki w ich domowej Kronice.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus jako jedna z moich świętych „koleżanek” w niebie zajmuje ważne miejsce w moim życiu jeszcze od szkolnych lat. Była ona dla mnie „drugą” siostrą katechetką przygotowującą do Pierwszej Komunii Świętej, do której przystąpiłam po nawróceniu w wieku 16 lat.