„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
Nadzieja jest motorem życia, podejmowanych wysiłków i śmiałego patrzenia w przyszłość. Nadzieja czysto ludzka zawieść może, ale nadzieja chrześcijańska nie, gdyż jest zbudowana na słowie Bożym, dotyczy prawdomówności Boga, obejmuje rzeczywistość nadprzyrodzoną. Takiej nadziei szukajmy i taką nadzieję budujmy w sobie, prosząc Boga o potrzebne światło.
Czym jest radość? Czy to hałas zewnętrzny? Salwy śmiechu na najwyższych decybelach, czy delikatne dotknięcie Boże, Twojej łaski, które ze szczęścia wyciska łzy? Z Twojej postawy Jezu uczę się, czym jest cnota radości, gdyż radość to owoc miłości, to owoc działania Ducha Świętego w nas.
Ten, kto rozkazuje, nie jest twoim Panem, ale bratem, siostrą. Bóg jest twoim Panem, Jemu oddaj pokłon. Rzetelność w podjętych zobowiązaniach wymaga dojrzałości woli, decyzji i zachowań. Ten, kto rozkazuje nie może innych podporządkowywać sobie, a ten, kto słucha, nie może zwolnić siebie z dojrzałości osobistej. Chętnego dawcę miłuje Bóg.
Czy wiem, że mam dobre serce? Czy kiedykolwiek je skontrolowałem, by zobaczyć, czy jest dobre? Nikt nie rodzi się niedokończony. Bóg dał nam wszystko dobre: cały świat zewnętrzny i cały świat wnętrza. Grzech rozbił tę jedność, ale mamy pomoc Kościoła i sakramenty święte. Mamy dbać o łaskę habitualną jako trwałe uzdolnienia do życia zgodnego z prawem Bożym i łaskę aktualną.
Życzliwość to dobroć serca okazana innemu. Mierzy się ją miarą uśmiechu, otwartości na czynienie dobra i woli zrozumienia drugiego człowieka. Jezu! Twoje przyjście na świat, które celebrujemy, uczy nas takiej postawy. Wszyscy byli Twoimi braćmi, wszystkich kochałeś, wszystkich pragniesz doprowadzić do Ojca i wszystkim wysłużyłeś zbawienie.
Gdy jeszcze nie osiągnęliśmy pełnoletniości, podlegamy prawnym Opiekunom. W sferze duchowej, nikt z nas nie może powiedzieć: Doskonały jestem, dlatego przykład Jezusa, który zstępując z wysokości nieba, w niskości ziemskie, jako dziecko, uczy nas poddania się woli Bożej.
Bardzo długo nie znałam Ciebie, pomimo, że przez pewien czas uczęszczałam do przedszkola prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Podkowie Leśnej. Mam takie wspomnienie. Ogród, gęsty żywopłot i siostra pilnująca mnie. Ty już wtedy zwróciłaś na mnie uwagę i pomogłaś mi odkryć to, co przygotował mi Bóg Ojciec.
Chciałabym Tobie przede wszystkim podziękować za Twoją obecność w moim życiu. Dzięki Bożej Opatrzności, w jednej z sal katechetycznych, dostrzegłam Twój wizerunek. W Twoich oczach odczytałam pytania: Czy zechcesz mnie naśladować? Czy z otwartym sercem pójdziesz moim śladem, odpowiadając na wezwanie ukochanego Jezusa?
Bóg w Tajemnicy Wcielenia najwyraźniej pragnie nas nauczyć cnoty uniżenia. Wskazuje na akt pokłonu przed Jego Majestatem. Klękam jako celnik, nie mając odwagi spojrzeć w Jaśniejące Wiecznością Oblicze Boże. W tej Światłości już nie mędrkuję, już nie snuję swoich marzeń i planów, ale za św. Tomaszem mówię: Pan mój i Bóg mój.
Panie Jezu, który przyjdziesz na ziemię jako małe, bezbronne dziecko, naucz mnie umiłowania pokory. Jest ona prawdą o mojej niestałości, grzeszności, egoizmie. Wyryj w mojej duszy pragnienie prawdziwej pokory, takiej, którą Ty pokazałeś ludziom jako wzór.
