W niedzielę, 29 sierpnia 2021 r., w parafii Miłosierdzia Bożego w Olsztynie, parafianie dziękowali Bogu za 19-letnią pracę Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ksiądz Proboszcz Józef Romanowski sprawował Eucharystię dziękczynną za siostry posługujące przy parafii oraz z prośbą o błogosławieństwo dla całego Zgromadzenia. Popłynęło wiele modlitwy, wdzięczności, ciepłych słów. Po upływie wielu lat pracy i dobrej współpracy z księżmi i świeckimi, trudno się rozstawać. Z braków jednak personalnych i niemożliwości objęcia w dalszym ciągu obowiązków, Zarząd Zgromadzenia podjął decyzję o zamknięciu domu zakonnego p.w. Bożego Miłosierdzia, istniejącego na terenie parafii od 2002 r.
Na zakończenie uroczystości, przemówiła przełożona generalna Lucyna Lubińska, kierując słowa do wszystkich zebranych:
Czcigodny Księże Proboszczu, Drodzy Kapłani, Kochani Parafianie, dziewiętnaście lat temu, 1 sierpnia 2002r., dzięki życzliwości i otwartości Księdza Proboszcza, pierwsze Siostry Terezjanki, zamieszkały w Olsztynie – tu przy parafii Bożego Miłosierdzia. W tym właśnie czasie w Polsce św. Jan Paweł II konsekrował Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach oraz dokonał Aktu Zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu. Rozszerzający się wówczas kult Bożego Miłosierdzia, być może stanowił ważną przesłankę duchową, motywującą do podjęcia przez siostry pracy w parafii p.w. Miłosierdzia Bożego, aby zgodnie z zawołaniem naszego Zgromadzenia: „Szerzyć miłość dla Najwyższej Miłości”. Dom zakonny w Olsztynie, stanowiąc żywą cząstkę Kościoła jako Wspólnoty parafialnej, został erygowany również pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego. Od samego początku polem apostolskiej działalności sióstr była praca z dziećmi i młodzieżą, posługa w kancelarii parafialnej i zakrystii oraz praca w kuchni. Siostry miały także możliwość uzupełniania swego wykształcenia na Uniwersytecie Warmińsko Mazurskim. Warto zaznaczyć, że wszystkie siostry, które tu pracowały, z sentymentem wspominają życzliwość tutejszej ludności, wyrozumiałość Księdza Proboszcza oraz dobrą współpracę w parafii. Stąd też, muszę przyznać, że decyzja o zamknięciu placówki nie była ani łatwa, ani natychmiastowa. Jednak w obliczu malejącej liczby powołań a co za tym idzie ciągłych braków personalnych, okazało się to konieczne. Zamykając placówkę zakonną mamy w sercu wielką wdzięczność skierowaną ku Bogu i ludziom za każde dobro, którego siostry doświadczyły w ciągu lat pobytu w tej parafii a także za wszelkie dobro, jakie dokonało się poprzez posługę sióstr. Ufam, że nasz terezjański charyzmat, oparty na Drodze Duchowego Dziecięctwa ubogacił życie Parafii.
Drogi Księże Proboszczu, św. Teresa od Dzieciątka Jezus – nasza Patronka w sytuacjach trudnych lubiła sobie powtarzać: «Życie jest twym okrętem, a nie twym mieszkaniem…». Teraz, gdy dobiega końca praca na pokładzie okrętu olsztyńskiej wspólnoty a siostry skierują swe żagle w inne strony, pragnę podziękować Księdzu Proboszczowi za okazywane przez wszystkie lata serce i zgodną współpracę, charakteryzującą się nieraz humorystycznym podejściem Księdza Proboszcza nawet do spraw trudnych, co pozwalało niwelować ewentualne napięcia. Niech, zatem skromnym znakiem naszej wdzięczności będą róże – kosz zawierający dziewiętnaście róż – tak jak 19 lat posługi sióstr w tej parafii. Płatki róż – dla św. Teresy są symbolem łask, którymi pragnie ona obsypywać – niech zatem te łaski spłyną obficie na Księdza Proboszcza i całą parafię. Jako dar dla kościoła, w którym siostry codziennie uczestniczyły we Mszy św., czerpiąc duchową siłę do swych zadań, chcemy podarować ornat. Niech sprawowana Najświętsza Ofiara Eucharystyczna uświęca całą Parafię. Bóg zapłać Księdzu Proboszczowi, Kapłanom i Wam wszystkim tworzącym tutejszą wspólnotę parafialną.
s. Hiacynta Augustynowicz CST
