Adolf Piotr Szelążek pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej herbu Korczak. Urodził się 30 lipca 1865 r. o godz. 23.00 w Stoczku Łukowskim na Podlasiu, na ziemi okupionej krwią męczenników za wiarę i za Ojczyznę. Jego rodzice Marianna Gregoriew i Stanisław Szelążek ochrzcili go w kościele parafialnym w Stoczku Łukowskim 13 sierpnia 1865 r. o godz. 12.00. Miał dwóch braci: Władysława (1863-194l) i Juliana (1867). W wieku dwóch lat przeżył śmierć matki i młodszego brata, którzy zmarli w lutym 1861 r. W świetle współczesnych dokumentów trudno ustalić przyczyny ich przedwczesnego zgonu.
Wkrótce po tych bolesnych przeżyciach Stanisław Szelążek wraz z synami przeniósł się do Węgrowa, gdzie zawarł drugie małżeństwo z Eleonorą Pauliną Dobraczyńską. W dawnej stolicy powiatu (1867-1975) zamożna rodzina Szelążków, zamieszkała w drewnianym, parterowym domu przy ul. Długiej (później 3 Maja), w którym spędziła ponad pół wieku. Tam też dwaj bracia: Władysław i Adolf Piotr ukończyli katolicką szkołę początkową.
Ponowny związek małżeński ojca i czuła opieka drugiej matki wywarły niewątpliwy wpływ na życie i duchowość młodego Adolfa Piotra. Wiele lat później jeden z bliskich współpracowników Biskupa Łuckiego potwierdził to w słowach:
Eleonora z Dobraczyńskich odznaczała się tak wielkim sercem i wlała tyle poświęcenia w wychowanie sierot, że nie odczuły one braku opieki macierzyńskiej. Matkę przybraną Pasterz nasz wspomina zawsze z wielką czcią i miłością jak rodzoną.
Adolf Piotr Szelążek wyniósł z domu rodzinnego głębokie nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Ta zażyłość z Maryją pogłębiała się nieustannie. Synowska, delikatna miłość objawiała się zawierzeniem Maryi, ofiarowywaniem Jej wszystkich dzieł, pisanych prac, przeżywanych radości i trudności. Była to również miłość uczuciowa, aż do nazywania Maryi mamą w rękopisach niektórych późniejszych kazań. Do końca życia różaniec pozostał jego ulubioną modlitwą.
Wychowany w duchu patriotyzmu i tolerancji, młody Adolf Piotr w okresie wzmożonej akcji rusyfikacyjnej i ateistycznej na terenie zaboru rosyjskiego, znajdował silne oparcie w kontaktach z kapłanami. Z nieukrywanym wzruszeniem pisał o ukochanym poreformackim kościele św. Piotra z Alkantary i św. Antoniego Padewskiego w Węgrowie, gdzie po raz pierwszy przyjął Komunię świętą i gdzie przed Najświętszym Sakramentem jego serce zespoliło się z Najświętszym Sercem Pana Jezusa. Od dzieciństwa odznaczał się pobożnością eucharystyczną, która kształtowała jego postawę wewnętrzną.
Ważnym etapem w młodzieńczym życiu Adolfa Piotra był okres nauki w Męskim Gimnazjum Klasycznym w Siedlcach (1878-1883). W gronie pedagogicznym uchodził za wyjątkowo zdolnego i pracowitego ucznia, o czym świadczą rokrocznie otrzymywane nagrody. Pomimo rządów słynnego kuratora-rusyfikatora Apuchtina, młodzież pielęgnowała tradycje patriotyczne, mówiąc wbrew zakazom po polsku i korzystając z tajnych bibliotek. Przeciwstawiając się tendencjom szkolnym, Adolf Piotr gorliwie uczęszczał do kościoła. Potrafił łączyć szerokie zainteresowania intelektualne i troskę o bliźnich z rozwojem własnej religijności. Opinię tę potwierdza jego gimnazjalny kolega – Kazimierz Pruski, sędzia Sądu Apelacyjnego w Lublinie:
Kolega Szelążek lubił również niezmiernie nasze zabawy w piłkę – ekstra, palanta oraz ślizgawkę, z kościołem jednak najsilniej był zawsze związany. (…) Utkwiło mi w pamięci, jak opowiadał w mroczne poranki, gdy w blasku gwiazd, iskrzących się na niebie, śpieszył do kościoła na roraty lub przed wieczorem dążył na ulubione przez młodzież majowe nabożeństwo, a czasem bywał bardzo zmartwiony, gdy na tym nabożeństwie nie ujrzał w kościele kolegi Ch., sądząc, że ten kolega zaniedbał się w służbie Bożej.
Już w wieku szkolnym Adolf Piotr wykazywał umiejętność wnikliwej obserwacji, wrodzony zmysł organizacyjny, gospodarność oraz zdolność praktycznego rozwiązywania problemów życiowych.
s. Beniamina Karwowska CST
Ks. Bp Adolf Piotr Szelążek. Wierny świadek Chrystusa.
