„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Gdy myślę Teresa, rozumiem bardziej słowo prawda. Będąc mistrzynią nowicjatu Teresa w obowiązku miała przekazać młodym siostrom prawdę, która nie zawsze była dla nich wygodna. Czyniła to z niezwykłą miłością, bo wiedziała, że prawda powiedziana bez miłości może zabić ducha.
Gdy myślę Teresa, odkrywam jej codzienne przeżywanie wiary. Nie łatwo jest dziś wierzyć w gąszczu najrozmaitszych poglądów i filozofii. Teresa wiedziała, że wiara nie jest ani poglądem ani żadną inną filozofią lecz łaską do poznawania Boga.
W niedzielę 22 września br. w Suwałkach już po raz trzeci odbył się Marsz dla Życia i Rodziny. Tegoroczne wydarzenie, zorganizowane pod hasłem „Zjednoczeni dla Życia, Rodziny, Ojczyzny” miało na celu promowanie wartości życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci oraz rodziny opartej na tradycyjnych fundamentach małżeństwa. Wydarzenie zgromadziło wiele osób, środowisk katolickich ze wszystkich suwalskich parafii dla których wartość życia jest fundamentem zdrowej, tradycyjnej rodziny.
Gdy myślę Teresa, otwieram się na słowo powołanie. Czy wiem ile ono dla mnie znaczy? Dla Teresy było ono źródłem głębokiej zażyłości z Jezusem. Wielu z nas żyje w lęku, który zamyka na nowe i nieznane.
W niedzielę 22 września 2024 roku wasilkowska wspólnota sióstr Terezjanek wybrała się na wycieczkę. Udałyśmy się do prawosławnej pustelni św. Antoniego w Ordynkach. Jest to jedyna w Polsce prawosławna pustelnia nazywana również skitem. Obecnie mieszka tam trzech pustelników. Mnisi modlą się, celebrują liturgię oraz zajmują się uprawą ziół. Mają również pasiekę, dzięki której mogą sprzedawać miód. Pustelnia jest wyposażona tylko w niezbędne rzeczy, a jej mieszkańcy żyją bardzo skromnie.
Gdy myślę o Teresie staram się patrzeć na Ewangelię jej oczyma. Ona kontemplowała Słowo Boże jak żywe ziarno Życia. Ludzie noszą w sercu różne ziarna słów. Są to słowa pochwały, wdzięczności, docenienia, ale są też słowa urazy, negacji, braku akceptacji.
Myślę o Teresie i patrzę na ogród róż. Jej przekaz o róży jest jeden. Ma ona płatki i kolce. Zatem jest piękna i symbolizuje również cierpienie. W Boskim ogrodzie znajdziesz jedno i drugie. Bóg jest adresatem wszystkich naszych próśb, a Teresa jest ich doręczycielem.
Towarzyszymy Teresie, która zostaje oddana do szkoły (na pensje) do sióstr Benedyktynek. Jak sama wyznaje: były to najtrudniejsze lata w moim życiu. Teresa nie potrafiła odnaleźć się w Opactwie, zbudować relacji z rówieśniczkami. Szukała w swoim sercu odpowiedzi jak przetrwać ten trudny czas.
"Bóg w ogrodzie mojego serca" to temat przewodni tegorocznej Nowenny do św. Teresy od Dzieciątka Jezus przed jej liturgicznym wspomnieniem. Ogród w duchowości małej Teresy symbolizuje intymną relację z Bogiem, która przenika codzienne życie. Teresa, poprzez swoją codzienność, pokazuje, jak ważne jest pielęgnowanie tej przestrzeni miłości i zaufania do Boga.
W sobotnie wrześniowe popołudnie w domu podkowiańskiej wspólnoty Sióstr spotkali się uczestnicy czerwcowej pielgrzymki po Francji szlakiem św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
