„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Wielki Post to szczególny czas w liturgii Kościoła oraz w naszym życiu, ponieważ wzywa nas do nawrócenia i przemiany serca. Podczas naszego nawracania się potrzebujemy przewodnika, który pomoże nam wybrać odpowiednią ścieżkę. W panelu Genial.ly umieszczone będą duchowe wskazówki zainspirowane nauczaniem Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka.
W tym roku przypada już 71. rocznica śmierci Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka. Biskupa diecezji łuckiej na Wołyniu, który ostatnie lata swojego życia spędził na wygnaniu, mieszkając w podtoruńskiej miejscowości Zamek Bierzgłowski, zmarł 9 II 1950 r. Przywołując każdego roku garść informacji o biskupie, zatrzymajmy się na jego trosce o kapłanów diecezji łuckiej.
Dziś wśród nas są też trędowaci, obezwładnieni trądem grzechu, nieczystości, kłamstwa, egoizmu, patrzenia tylko na siebie. Żyją z dala od Boga i od innych, zapatrzeni w swój świat, zadowalający siebie. Tacy ludzie są umarli za życia, a trąd jest chorobą ich samotności.
Dnia 9 lutego 2021 roku przypada 71. rocznica śmierci Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka ordynariusza diecezji łuckiej na Wołyniu oraz założyciela Zgromadzenia Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
Dzisiejsza niedziela wskazuje na aspekt cierpienia. Sens cierpienia możemy odnaleźć tylko w łączności z Chrystusem. Wtedy ono może nas zbliżyć do Boga, inaczej będzie oskarżeniem przeciw Bogu.
Wiem, że Bóg rzeczywiście mnie powołał. Po prostu mam pewność; choć nie przekreśla to w żaden sposób wolności człowieka. Byłam zawsze szczęśliwa ze swego wyboru i gdybym wybierała jeszcze raz, wybrałabym życie zakonne. Codziennie Bogu dziękuję i proszę, abym jak najlepiej Mu służyła do śmierci.
Do Zgromadzenia sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus wstąpiła w wieku 15 lat. Już w dzieciństwie żywiła miłość do Jezusa Eucharystycznego. Miała piękny przykład wiary całej rodziny, która w każdą niedzielę uczestniczyła we Mszy św., często przystępowała do sakramentów świętych, szanowała kapłanów, żywiła prawdziwe nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny.
Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzone jest w Kościele jako Dzień Życia Konsekrowanego – święto tych, którzy poświęcili się, ofiarowani Bogu w różnych formach życia konsekrowanego, zakonnego, w instytutach świeckich a także w osobistej, indywidualnej konsekracji.
Powołanie do życia zakonnego to wielka tajemnica. Pan Bóg ma swoje sposoby, aby przywołać do siebie dusze wybraną. Każda historia powołania kryje w sobie dar i tajemnice, bo Ten, który wzywa jest Tym, który zna najgłębsze pragnienie serca człowieka.
2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, obchodzimy w kościele Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Dzień ten stwarza okazję do refleksji Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu oraz modlitwy za wszystkie osoby, które podjęły to powołanie.
