Ciągle zajęta codziennymi obowiązkami, czasowo odłożyła na bok sprawę powołania w Wasilkowie Stowarzyszenia Pracownic Niepokalanej. W pewnym sensie wymogła to na niej sytuacja formalna. Okazało się, że o ile chciała stanąć na czele swego Stowarzyszenia, musiała być obywatelką polską. A nadal była obywatelką Stanów Zjednoczonych. Dopiero 1 czerwca 1936 roku udała się do Starostwa Powiatowego w Białymstoku, gdzie złożyła oświadczenie, iż pragnie uzyskać polskie obywatelstwo i jednocześnie zrzeka się dotychczasowego obywatelstwa amerykańskiego. Niedługo po dokonaniu tej formalności znowu udała się do Wilna. Była zainteresowana ofertą Tadeusza Bireckiego, przewodniczącego ,,Marianum”, który proponował włączenie formującej się wasilkowskiej wspólnoty do żeńskiego oddziału swojej organizacji. Za pośrednictwem Bireckiego osobiście poznała redemptorystę Franciszka Świątka, współautora regulaminu przeznaczonego dla jej placówki. Zakonnik z wielkim oddaniem angażował się w budowę domu misyjnego na wileńskiej Pośpieszce. Z nieznanych dzisiaj powodów przekonywał Marię, aby nie przystawała na propozycję Tadeusza Bireckiego. Szczerze oddany sprawie powstania w Wasilkowie zgromadzenia zakonnego, udał się do tego podlaskiego miasteczka, gdzie specjalnie dla tworzącej się wspólnoty odprawił trzydniowe rekolekcje.
Prawdopodobnie, dzięki ojcu Świątkowi panna Olechno poznała człowieka, którego pomoc w założeniu wasilkowskiego zgromadzenia miała okazać się nieoceniona. Tym człowiekiem był redemptorysta Władysław Całka, który w 1937 roku przyjechał do Wilna, aby swą pracą wspierać współbraci w zakładaniu nowego klasztoru. Jego poprzednią placówką był Toruń, a jeszcze wcześniej Kraków, gdzie pełnił posługę spowiednika i kierownika duchowego Rozalii Celakówny. Ojciec Całka, zauroczony misją Marii Olechno, potrafił oderwać się od obowiązków, które sprowadziły go do Wilna i pojechać do Wasilkowa, aby naocznie poznać miejsce i ludzi głęboko osadzone w sercu niezwykłej kobiety. Swego pobytu w Wasilkowie nie ograniczył jedynie do wspierania nowo powstałej wspólnoty młodych niewiast. Widząc zaangażowanie religijne wasilkowskich katolików, przy parafii Przemienia Pańskiego założył oddział Bractwa Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
Niewątpliwie, energia czterdziestoletniego wówczas zakonnika udzieliła się i tak bardzo aktywnej Marii. Od 29 stycznia 1937 roku była już obywatelką polską i mogła podjąć starania o formalne sfinalizowanie swego posłannictwa. Jednak każdego dnia musiała zmierzyć się z kolejnymi wyzwaniami wymagającymi jej czasu i ofiarności. Wreszcie 18 marca 1938 roku Maria wystosowała oficjalny list do metropolity wileńskiego z prośbą o wyrażenie zgody na powołanie w Wasilkowie Instytutu Wspólnoty Życia Stowarzyszenia Pracownic Niepokalanej. W odpowiedzi otrzymała list od ojca Władysława Całki, za którego pośrednictwem ksiądz Tadeusz Makarewicz przekazywał jej informację o ustnej akceptacji metropolity wileńskiego dla wasilkowskiej placówki. Instruował ją także odnośnie poczynienia dalszych kroków, a mianowicie, złożenia wniosku o rejestrację Stowarzyszenia Pracownic Niepokalanej w Urzędzie Wojewódzkim w Białymstoku. Tej formalności Maria dopełniła w dniu 1 grudnia 1938 roku. Wtedy, w jej domu mieszkało już trzynaście dziewcząt.
Marek Hyjek
Białostockie Studia Historyczno-Kościelne
