Drodzy Przyjaciele i Sympatycy terezjańskiej drogi ufności i miłości!
Ogłoszony przez Ojca św. Franciszka Rok jubileuszowy zbiega się z 100 rocznicą kanonizacji św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Wydarzenia Roku Świętego będą przeżywane pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”. Według papieża, Jubileusz ma stać się okazją do przywrócenia klimatu chrześcijańskiej nadziei, której to niezwykle potrzebuje zagubiony w antywartościach współczesny świat. Pielgrzymi nadziei, to nie tylko ci, którzy fizycznie wyruszają w drogę, ale to również ci, którzy w codzienności poszukują sensu i celu istnienia. Pielgrzymowanie zatem staje się symbolem ludzkiego życia, jako nieustannej wędrówki ku Bogu. Czasami owa wędrówka jest pełna wyzwań i niebezpieczeństw, innym zaś razem jest pełna radości i fascynujących odkryć. Pomimo licznych trudności życiowych pielgrzymi nadziei wierzą, iż światło Bożej miłości prowadzi ich ku zbawieniu a każdy krok na drodze życia przybliża do celu ostatecznego, jakim jest pełnia szczęścia w Bogu
Nadzieja jest cnotą bardzo charakterystyczną w duchowej drodze św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Jej życie może być inspirującym przykładem zwłaszcza w czasie przygotowań i obchodów Jubileuszu 2025. Święta z Lisieux jest niejako dowodem na to, że nawet w chwilach cierpienia i nocy wiary można znaleźć pokój i radość, jeśli całkowicie zawierzymy ojcowskiej miłości Boga. Teresa uczy nas, jak w każdej sytuacji ufać Bogu z głębokim przekonaniem, że w Jego zamyśle także cierpienie – a może szczególnie ono – posiada swój głęboki sens. Codzienne doświadczenia życia, mogą stać się także dla nas okazją, by umacniać i rozwijać dziecięcą ufność w Bogu – Ojcu pełnym miłości i miłosierdzia.
Nadprzyrodzona cnota nadziei odnosi się zarówno do przyszłości, jak i do teraźniejszości. Już tu na ziemi możemy doświadczyć Bożego działania i obecności w naszym życiu. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus bardzo realnie przeżywała rzeczywistość ziemską, ale jej nadzieja była tak mocna, że wznosiła ją ku rzeczywistości niebieskiej. Życie i proces duchowego wzrostu Teresy może być zatem postrzegany jako znak pielgrzymki nadziei ważny i czytelny dla naszych czasów. Stąd też my, którzy kroczymy śladami Patronki wszystkich małych i słabych dusz, jesteśmy zaproszeni do nieustannego stawania się pielgrzymami nadziei. Bądźmy zatem ludźmi mocnymi nadzieją! Starajmy się też budzić nadzieję u ludzi spotykanych na drogach naszego życia.
W pielgrzymce chrześcijańskiej nadziei, niech towarzyszy nam Maryja, która najpełniej zaufała i powierzyła się Bogu. Niech Ona będzie nam Matką i przewodniczką w różańcowej medytacji nad tajemnicami Bożego planu zbawienia.
Z życzeniami obfitego deszczu róż od naszej Patronki.
s. Lucyna Lubińska CST
przełożona generalna
