„Pracujmy razem dla zbawienia dusz.
Mamy tylko nasze życie – jeden dzień – by je ratować.
Następnym dniem będzie wieczność”.
10 listopada br. w naszym Zgromadzeniu zapadnie długo w pamięci. To dzień, kiedy dowiedziałyśmy się, że Dom Pomocy Społecznej w Ścinawce Dolnej prowadzony przez Siostry z naszego Zgromadzenia jest zakażony wirusem i potrzeba wsparcia personalnego. Wielu naszych podopiecznych, sióstr i pracowników tego ośrodka zostało dotkniętych chorobą koronowirusa.
Duchowe wskazówki św. Teresy od Dzieciątka Jezus są bogactwem w kształtowaniu terezjańskiej duchowości oraz zdążaniu w wyznaczonym celu. Można je propagować na różne sposoby. Jednym z nich, jakiś czas temu był nadruk na torbie z cytatem słów św. Teresy z Lisieux. Terezjańskie torby rozeszły się w szybkim tempie. Stąd też pojawiła się nowa inicjatywa.
Moja posługa w Szpitalu Bródnowskim, była czasem bogatym w doświadczenia. Dokonało się wiele dobra. Jednak sama pandemia postawiła wszystkich pracujących w szpitalu w trudnej sytuacji, wolontariat stał się czasem bliskości z cierpieniem i śmiercią. Każde dobro wróciło do mnie ze wzmożoną siłą, za co jestem wdzięczna Dobremu Bogu i tym wszystkim, których tam spotkałam.
Dziś, wokół nas tak wiele dyskusji, manifestacji, egoistycznych propozycji i rozwiązań w temacie aborcji. Temat „życia” zawsze budzi emocje u tych, którzy żyją i mają prawo głosu. Gorzej jest z tymi, którzy w łonie matki głosu nie mają i nie mogą uzewnętrznić swoich emocji. Światowe szpitale i kliniki znają wiele cichych zabiegów aborcyjnych z niemym krzykiem nienarodzonego dziecka.
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus może pomóc nam przygotować się na spotkanie z Dzieciątkiem Jezus oraz zachować czujność serca, by być gotowym na spotkanie z Jezusem. Wystarczy każdego dnia adwentu zajrzeć w odpowiednie serduszko lub kółko, a odsłoni się przez Tobą adwentowa, mała i bardzo prosta droga do Jezusa. Podczas wędrówki będzie Ci towarzyszyć siostra i przyjaciółka małych dusz – święta Teresa z Lisieux.
Śmierć Zelii Martin głęboko dotknęła całą rodzinę. Szczególnie bolesna stała się dla Ludwika, który stracił swoją ukochaną żonę i przyjaciółkę. Ludwik Martin został samotnym wdowcem z pięcioma córkami. Rodzina Guerin zaproponowała, by Ludwik przeprowadził się z dziećmi do Lisieux. Chcieli pomóc szwagrowi w opiece i wychowaniu córek.
Uczę się zawierzenia Panu Bogu. Jestem gotowa w każdej chwili pełnić Jego wolę. Nie wiem, co będzie. Tęsknie za Boliwią i za ludźmi, których tam poznałam. Misjonarz na misjach więcej dobra otrzymuje niż daje. Oruro w Boliwii stało się moim nowym domem.
W dniu 29 lipca 1918 roku papież Benedykt XV wydał bullę mianując Adolfa Piotra Szelążka biskupem tytularnym Barki i sufraganem płockim. Obrzęd konsekracji biskupiej odbył się w katedrze płockiej 24 listopada 1918 roku. W czasie Mszy świętej pontyfikalnej odprawionej o godz. 10.00. w obecności duchowieństwa i licznie zebranych wiernych sakry biskupiej udzielił księdzu Szelążkowi ordynariusz płocki Antoni Nowowiejski.
W czasie, kiedy obostrzenia związane ze stanem epidemicznym dotykają wiele sfer życia społecznego i religijnego, także wspólnoty TAU musiały się z tym zmierzyć. Aby podtrzymywać relacje wspólnotowe oraz kontynuować formację, korzystając z dostępnych komunikatorów internetowych spotkania wspólnoty przeniosły się do przestrzeni wirtualnej.
Wiara w zmartwychwstanie daje nam nadzieję i uświadamia prawdę, że Kościół jest wspólnotą większą niż myślimy. Jesteśmy w Chrystusie jednym ciałem, żyjemy w jednej wspólnocie obejmującej niebo i ziemię. Należą do niej żywi i umarli. Wspólnota Kościoła to ludzie pielgrzymujący na ziemi, to osoby które znajdują się w czyśćcu oraz święci, którzy przebywają chwale nieba.
