Święto Jezusa Chrystusa Jedynego i Wiecznego Kapłana nawiązuje do Wielkiego Czwartku, dnia ustanowienia Sakramentów: Eucharystii i Kapłaństwa, w których miłość Chrystusa wyraziła się „do końca”.
W tym dniu, wraz z całym Kościołem składamy dziękczynienie Bogu za wszystkich, którzy kontynuują misję powierzoną im przez Jezusa Chrystusa: „Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał”. Zanosimy też swe gorące prośby, aby byli gorliwymi i świętymi pasterzami.
W Czasie Ostatniej Wieczerzy, Pan Jezus w modlitwie prosi Ojca za swoich uczniów, których ma posłać na świat, aby głosili Jego zbawcze dzieło, aby „stanowili jedno”, „mieli moją radość w sobie w całej pełni”, „byli uświęceni w prawdzie”, aby „ustrzegł ich od złego”. Modli się o jedność, wytrwałość w nauce i Komunii z Nim, radość i świętość dla nich.
Głęboką myśl o duchowości kapłańskiej odczytujemy w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele: „Pasterze trzody Chrystusa powinni przede wszystkim na wzór Jezusa Chrystusa Jedynego i Wiecznego Kapłana, Pasterza i Biskupa naszych dusz, pobożnie i ochoczo, z pokorą i męstwem pełnić swoją służbę, która tak wypełniona będzie także dla nich wzniosłym środkiem uświęcenia”.
Ciągle tkwią w nas słowa św. Jana Pawła II, które skierował w Liście do kapłanów na Wielki Czwartek 2005r. (…) jeśli cały Kościół żyje dzięki Eucharystii, życie kapłańskie winno mieć ze szczególnego tytułu «kształt eucharystyczny». W Eucharystii Jezus dziękuje Ojcu z nami i za nas. Czy to Jezusowe składanie dziękczynienia może nie kształtować życia kapłana? Kapłan wie, że ma pogłębiać ducha nieustannej wdzięczności za liczne dary otrzymane w życiu: w szczególności za dar wiary, której stał się głosicielem, i kapłaństwa, które całkowicie konsekruje go do służby Królestwu Bożemu. Mamy swoje krzyże i oczywiście nie tylko my je mamy, ale dary, jakie otrzymaliśmy, są tak wielkie, że nie możemy nie śpiewać z głębi serca naszego Magnificat.
Życie kapłana ma sens, jeśli potrafi on uczynić z siebie dar, oddając się do dyspozycji wspólnoty, służąc każdemu, kto jest w potrzebie. Tego właśnie oczekiwał od swoich apostołów Jezus, kiedy w Wieczerniku obmywał im nogi. Tego też oczekuje od kapłana Lud Boży. (…) Któż bardziej niż Maryja może nam pomóc rozmiłować się w wielkości tajemnicy eucharystycznej? Nikt lepiej niż Ona nie może nauczyć nas żarliwości, z jaką powinny być sprawowane święte Misteria i z jaką powinniśmy przebywać z Jej Synem ukrytym pod eucharystycznymi postaciami”.
Drodzy Kapłani, w Święto Jezusa Chrystusa Jedynego i Wiecznego Kapłana życzymy, aby słowa Pana Jezusa: „Wytrwajcie w miłości mojej!” były ciągłą misją w pięknej służbie kapłańskiej.
s. Teresa Kalska CST
