Liturgiczne wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus przypada 1 października. Jest to dzień, w którym będziemy uwielbiać Boga za życie, powołanie i posłannictwo świętej z Lisieux, jak też wypraszać u Boga  łaski przez jej Orędownictwo.

Wiara św. Teresy, to nie tylko jej stosunek do Boga wyrażony w postawie modlitwy i przyjmowanych sakramentach, ale przede wszystkim Boży sposób patrzenia na rzeczywistość.

Nadzieja pozwoliła św. Teresie ufać Bogu, że niebo będzie jej udziałem, a nawet już się nim staje.

Miłość Teresy wypływała z jej bezgranicznej niemocy i bezgranicznej ufności. Pisała, że im bardziej jesteśmy słabi, bez pragnień i cnoty, tym bardziej nasze serce jest podatne na przemieniającą nas łaskę.

Miłość do Maryi wzrastała w niej już od dziecka. Kult i nabożeństwo do Maryi w domu Martin były naturalnym rozwojem w wierze. Dodawanie imion „Maria” każdemu dziecku z rodziny Martin

Mała święta odnalazła na kartach Ewangelii Biblijną przesłankę duchowości dziecięctwa duchowego. Słowa Chrystusa: „Kto nie przyjmuje Królestwa Bożego jak dziecko nie wejdzie do niego” (Mk 10, 15) traktowała jako klucz

Nasza Patronka żyła głęboko tajemnicą Najświętszego Oblicza Pana Jezusa, które kontemplowała podobnie jak dziecięctwo Boże. Na fotografii Teresa trzyma w dłoniach dwa obrazy: jeden przedstawiający Dzieciątko Jezus, drugi Oblicze z chusty Weroniki.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus w swojej duchowości miała doskonałe wyczucie, że Bóg żąda od niej dziecięctwa ducha, szczególnej zażyłości z Dzieciątkiem Jezus.