Niedziela Słowa Bożego, jest dla nas zaproszeniem do dziękczynienia Bogu za dar Słowa Bożego, które możemy słuchać i medytować nad nim we wspólnocie Kościoła, podczas liturgii Mszy Świętej. Winniśmy także dziękować Bogu za tych, którzy wyjaśniają Słowo Boże, aby pomagało w naszym wzrastaniu duchowym. Jest to chwila nam dana, aby w ciszy swego serca postawić pytania: Czym jest Słowo Boże? Jak często je rozważam? Czy dzielę się nim w swojej codzienności?
Pragniemy odwołać się do św. Teresy od Dzieciątka Jezus i uczyć się od niej zgłębiania Słowa Bożego, tak, by stawało się ono lampą dla naszych stóp i światłem na naszej ścieżce.
Życie św. Teresy od Dzieciątka Jezus tkwiło w Słowie Bożym. To już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus tymi słowami wyrażała, że miłość Boża ogarnęła jej serce.
Kontemplowała do głębi słowa Pana Jezusa na temat miłości i dzieliła się nimi z tymi, których Pan Bóg stawiał na jej drodze życia. Przywołajmy niektóre z tekstów biblijnych, do których często powracała „mała święta”: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci najmniejszych, mniecie uczynili /Mt 25,40/, Dawaj każdemu, kto cię prosi /Łk 6,30/, Ojciec, który widzi w ukryciu odda tobie /Mt 6,6/, Nie każdy, który Mi mówi: „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. /Mt 7,21/
Rozważała i wiernie wypełniała Boże przykazanie, by „kochać bliźniego jak siebie samego”. Doskonała miłość bliźniego polega na tym, by znosić błędy innych, nie dziwić się ich słabościom, budować się nawet najdrobniejszymi aktami cnót, które u nich spostrzegamy. Przede wszystkim jednak zrozumiałam, że miłość bliźniego nie powinna pozostawać zamknięta w głębi serca. Nikt , powiedział Jezus , nie zapala światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu (por. Mt 5, 15). Zdaje mi się, że ta pochodnia wyobraża miłość bliźniego, która winna oświecać, rozweselać, nie tylko moich najdroższych, ale wszystkich, którzy są w domu, nie wyłączając nikogo.
W jej sercu rozbrzmiewały słowa Pana Jezusa: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moje słowo /J 14,23.27/. Tak je wyjaśniała. „Zachowywać słowa Jezusa – oto jedyny warunek naszego szczęścia, dowód miłości naszej dla Niego. Ale czymże jest to słowo? Zdaje mi się, że słowo Jezusa to On sam. On Jezus, Słowo, Słowo Boże!”. (…) Żyć miłością, to zachowywać Ciebie, Słowo niestworzone, Słowo mojego Boga. O Boskie Słowo, to Ty jesteś Orłem, którego wielbię, którego kocham i który mnie przyciąga.
Nasza Patronka żyła Ewangelią. „Otwieram świętą Ewangelię mówiła, i wiem, w którą biec stronę”. Z radością wprowadzała w życie rady Pana Jezusa: (…) idź i usiądź na ostatnim miejscu /Łk14,10/, „(…) wszystko moje do ciebie należy /Łk 15,31/, Daj Mi pić! /J 4,5/, «Jeśli ktoś jest spragniony, (…) – niech przyjdzie do Mnie i pije! /J 7,37/, Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity /J12,24/, Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem /J 13,34/.
Jej skarbem duchowym było Pismo Święte, które jak mówiła „otwiera przed moją duszą nieskończone horyzonty”.
Rozważając słowa Pana Jezusa Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo /J 4, 35/, zrodziła się w niej refleksja. Naszym powołaniem nie jest praca żniwiarza na łanach dojrzałego już zboża(… ) Popatrzcie, jak wiele w moim niebie jest miejsc pustych, waszym zadaniem jest je zapełnić, jesteście moimi Mojżeszami modlącymi się na górze, proście mnie o robotników a poślę ich wam, oczekuję jedynie modlitwy, jednego westchnienia waszego serca. Słowa te dały jej światło, co mogłaby czynić dla zbawienia dusz.
Dopełnieniem misji św. Teresy od Dzieciątka Jezus mogą być słowa proroka Jeremiasza: Ilekroć otrzymywałem Twoje słowa, pochłaniałem je, a Twoje słowo stawało się dla mnie rozkoszą i radością serca mego. /Jr 15,16/
Z wiarą pragniemy, by św. Teresa od Dzieciątka Jezus pomagała nam w ukochaniu Pisma Świętego, by ono prowadziło do głębokiej przemiany naszych serc i stawało się pokarmem naszym w pielgrzymce nadziei.
s. Teresa Kalska CST
